Τα μυστηριώδη απολιθωμένα οστά ενός πέλματος, που είχαν εντοπιστεί το 2009 στην Αφάρ της Αιθιοπίας, αποδίδονται τελικά σε ένα δεύτερο συγγενικό μας είδος, το οποίο συνυπήρχε με τη διάσημη «Λούσι» στην ίδια περιοχή, σύμφωνα με νέα μελέτη.
Για δεκαετίες, οι ανθρωπολόγοι θεωρούσαν πως το είδος της Λούσι, ο Australopithecus afarensis, που έζησε πριν από περίπου 3,2 εκατομμύρια χρόνια, αποτελούσε τον μοναδικό πρόγονο όλων των μεταγενέστερων ανθρώπινων ειδών.
Σήμερα όμως γνωρίζουμε ότι αυτή η άποψη ήταν υπεραπλουστευμένη: το ανθρώπινο εξελικτικό δέντρο είχε περισσότερα παρακλάδια απ’ όσα πιστεύαμε.
Τα οκτώ απολιθωμένα οστά, ηλικίας 3,4 εκατ. ετών, ονομάστηκαν «πέλμα του Μπουρτέλε» από την περιοχή όπου εντοπίστηκαν.
«Όταν βρήκαμε το πόδι το 2009 […] ξέραμε ότι διέφερε από το είδος της Λούσι» αναφέρει ο Γιοχάνες Χαϊλέ Σελασιέ από το Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Αριζόνα, επικεφαλής της μελέτης που δημοσιεύτηκε στο Nature. Ωστόσο, επειδή στην παλαιοανθρωπολογία η ονομασία είδους βασίζεται κυρίως σε κρανιακά ευρήματα, η ομάδα περίμενε να εντοπίσει στοιχεία από το πάνω μέρος του σώματος.
Στην ίδια περιοχή είχαν βρεθεί και δόντια, αλλά δεν ήταν σαφές αν προέρχονταν από το ίδιο στρώμα. Το 2015, η ίδια ομάδα ανακοίνωσε την ανακάλυψη νέου είδους αυστραλοπίθηκου, του Australopithecus deyiremeda, βασισμένη σε σιαγόνες. Με τα νεότερα ευρήματα, ανάμεσά τους και η σιαγόνα ενός νηπίου περίπου 4,5 ετών, οι ερευνητές είναι πλέον βέβαιοι ότι το πέλμα του Μπουρτέλε ανήκει σε αυτό το είδος.
Τα ευρήματα προσφέρουν τις πιο ισχυρές ενδείξεις ότι ο Australopithecus afarensis δεν ήταν ο μόνος συγγενής μας μεταξύ 3,5 και 3,3 εκατ. ετών.
Το πέλμα του Μπουρτέλε δείχνει πως ο A. deyiremeda συνδύαζε διποδικό βάδισμα και ικανότητα σκαρφαλώματος: διέθετε αντιτακτό μεγάλο δάχτυλο, παρόμοιο με αντίχειρα, που του επέτρεπε να ανεβαίνει σε δέντρα, ενώ στο περπάτημα χρησιμοποιούσε κυρίως το δεύτερο δάχτυλο – σε αντίθεση με τη Λούσι και τον σύγχρονο άνθρωπο.
Ισοτοπικές αναλύσεις στα δόντια του είδους αποκάλυψαν ότι τρεφόταν κυρίως με φύλλα και καρπούς θάμνων και δέντρων, ενώ ο A. afarensis είχε πιο ποικίλη δίαιτα που περιλάμβανε και αγρωστώδη.
Όπως σημειώνει η Ναόμι Λέβιν από το Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν, «εκείνη την εποχή υπήρχαν πολλοί τρόποι να είσαι άνθρωπος, και κάθε τρόπος πρόσφερε διαφορετικά πλεονεκτήματα». Παραμένει άγνωστο ποιο από τα δύο είδη –αν κάποιο– αποτελεί άμεσο πρόγονό μας.
The post Ένα δεύτερο είδος δίπλα στη Λούσι appeared first on SciNews.eu.
