Η διεθνής σκηνή μοιάζει να ακροβατεί επικίνδυνα. Οι εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, σε συνδυασμό με την αλλοπρόσαλλη και αψυχολόγητη συμπεριφορά του Ντόναλντ Τραμπ δημιουργούν ένα εκρηκτικό μείγμα που απειλεί να βυθίσει την παγκόσμια οικονομία σε μια νέα κρίση. Οι αγορές τρίζουν, οι τιμές της ενέργειας καλπάζουν και η αβεβαιότητα γίνεται ξανά κανονικότητα. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η Ευρώπη δεν έχει την πολυτέλεια να παρακολουθεί παθητικά τις εξελίξεις. Οφείλει να δράσει. Και να δράσει εκεί όπου μπορεί πραγματικά να κάνει τη διαφορά: στον πόλεμο της Ουκρανίας.
Για περισσότερα από τέσσερα χρόνια, ο πόλεμος συνεχίζεται ακατάπαυστα, εξαντλώντας ανθρώπινους, πολιτικούς και οικονομικούς πόρους. Και το ερώτημα πλέον δεν είναι μόνο γεωπολιτικό — είναι βαθιά κοινωνικο-οικονομικό. Μέχρι πότε ο Ευρωπαίος πολίτης θα πληρώνει το κόστος αυτού του πολέμου; Η Ευρώπη σίγουρα δεν έχει τη δύναμη να επιβάλει λύσεις στη Μέση Ανατολή. Εκεί τα μέτωπα είναι πολλαπλά και οι ισορροπίες εξαιρετικά εύθραυστες. Όμως σε σχέση με τον πόλεμο στην Ουκρανία τα δεδομένα είναι διαφορετικά. Πρόκειται για έναν πόλεμο που αφορά άμεσα την ίδια τη γηραιά ήπειρο. Έναν πόλεμο που επηρεάζει τις οικονομίες της, την ενεργειακή της ασφάλεια, τη συνοχή των κοινωνιών της.
Οι ευρωπαϊκές οικονομίες δοκιμάζονται ήδη σκληρά. Οι τιμές της ενέργειας παραμένουν σε υψηλά επίπεδα, ο πληθωρισμός πιέζει τα νοικοκυριά και η αντοχή των πολιτών φτάνει στα όριά της. Δεν είναι πλέον ζήτημα στρατηγικής επιλογής, αλλά ανάγκης επιβίωσης. Η συνέχιση του πολέμου δεν αποτελεί βιώσιμη επιλογή. Σε αυτό το πλαίσιο, η Ευρώπη οφείλει να επιδείξει αποφασιστικότητα και ρεαλισμό. Να αφήσει στην άκρη συνθήματα και ιδεολογικές αγκυλώσεις και να κινηθεί στη βάση των πραγματικοτήτων. Διαθέτει τα μέσα και την επιρροή για να πιέσει τον Βολοντιμιρ Ζελενσκυ να προσέλθει σε ουσιαστικές διαπραγματεύσεις για μια βιώσιμη λύση.
Η αλήθεια είναι σκληρή αλλά υπαρκτή. Χωρίς την ευρωπαϊκή στήριξη, η Ουκρανία δεν μπορεί να συνεχίσει τον πόλεμο με την ίδια ένταση. Αυτό δίνει στην Ευρώπη ένα ισχυρό κδιαπραγματευτικό χαρτί. Το ερώτημα είναι αν έχει και τη βούληση να το χρησιμοποιήσει.
Διότι η πολιτική δεν είναι μόνο θέμα αξιών, είναι και θέμα ευθύνης. Και η ευθύνη των ευρωπαϊκών ηγεσιών σήμερα είναι πρώτα και κύρια να προστατεύσουν τους πολίτες τους…Αυτό σημαίνει ένα πράγμα: πρωτοβουλία για τερματισμό του πολέμου. Με σχέδιο, με σοβαρότητα, ρεαλισμό και με διάθεση για δύσκολες αποφάσεις. Όχι άλλες καθυστερήσεις, όχι άλλες υπεκφυγές.
Η Ευρώπη βρίσκεται μπροστά σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Ή θα συνεχίσει να παρασύρεται από τις εξελίξεις ή θα επιχειρήσει να τις διαμορφώσει. Και αυτή τη φορά, το κόστος της αδράνειας δεν θα είναι μόνο πολιτικό. Θα είναι κοινωνικό και οικονομικό και θα το πληρώσουν ξανά οι ίδιοι, δηλαδή οι πολίτες.
Ευρωπαίος πολίτης
