Η απόφαση της Αννίτας Δημητρίου να ακυρώσει το προγραμματισμένο ταξίδι της στη Μάλτα και να παραμείνει στην Κύπρο ως Προεδρεύουσα της Δημοκρατίας δεν είναι απλώς μια πολιτική κίνηση, αλλά ένα ηχηρό μήνυμα για την κατάσταση της πολιτικής ηγεσίας μας. Όταν ο Νίκος Χριστοδουλίδης βρίσκεται στη Νέα Υόρκη, αναζητώντας μάλλον τις επιρροές και τις συμμαχίες του στην διεθνή σκηνή, η Δημητρίου αποδεικνύει ότι η πολιτική ευθύνη δεν μπορεί να επιδέχεται διαλείμματα—ακόμα κι αν αυτό σημαίνει να εγκαταλείψει μια ευρωπαϊκή συνάντηση.
«Ως αιρετοί αντιπρόσωποι των πολιτών, οφείλουμε να δηλώνουμε το παρών μας σε δύσκολες στιγμές», δηλώνει με έμφαση, θυμίζοντας σε όλους μας ότι η πολιτική δεν είναι απλώς ένα ταξίδι σε όμορφες χώρες, αλλά μια διαρκής δέσμευση να υπηρετούμε τους πολίτες μας. Πόσο καιρό, άραγε, ο Χριστοδουλίδης σχεδιάζει να παραμένει αποσπασμένος από την πραγματικότητα της Κύπρου, όταν οι κρίσεις και οι ανησυχίες των πολιτών απαιτούν τον ηγετικό του ρόλο; Η Δημητρίου αναλαμβάνει δράση, ενώ ο Πρόεδρος ταξιδεύει μακριά, δείχνοντας ότι όταν το πλοίο βρίσκεται σε φουρτούνα, χρειάζεσαι έναν καπετάνιο, όχι έναν τουρίστα.
Η κριτική της είναι διεισδυτική: «Δεν μπορούμε να επιτρέπουμε σε μια κρίση να γεννάει άλλη κρίση», αναρωτιέται, και με το δίκιο της. Η ομαλότητα και η σταθερότητα που αναζητά η Κύπρος δεν μπορούν να επιτευχθούν με δημόσιες δηλώσεις που απλώς προσθέτουν αβεβαιότητα. Η αδράνεια που έχει διαφανεί από τον Πρόεδρο γίνεται όλο και πιο προφανής, καθώς οι πολίτες αρχίζουν να αναρωτιούνται ποιος πραγματικά κυβερνά. Μήπως τελικά η Δημητρίου, με την απόφασή της να αναλάβει το ηνία, αποκτά ρόλο που οι πολίτες θα περίμεναν από τον Χριστοδουλίδη;
Καθώς η Δημητρίου τονίζει την ανάγκη να προστατευθούν οι θεσμοί και οι αξίες της Δημοκρατίας, η απουσία δράσης από την πλευρά του Προεδρικού γραφείου είναι έντονα αισθητή. Η δήλωσή της, αν και γεμάτη από στοιχεία ευθύνης και υπευθυνότητας, καταδεικνύει επίσης την απουσία ηγεσίας από τον Χριστοδουλίδη, ο οποίος φαίνεται να είναι περισσότερο απασχολημένος με τις διεθνείς του επαφές παρά με την καθημερινότητα και τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει η Κύπρος.
Η ανάγκη για μια «διαφορετική διέξοδο» είναι πιο επίκαιρη από ποτέ. Η Αννίτα Δημητρίου, μας υπενθυμίζει ότι η πολιτική σκηνή δεν μπορεί να είναι πεδίο διακοπών και δημοσίων σχέσεων. Οι Κύπριοι πολίτες αναζητούν σταθερότητα και ασφάλεια, και αυτή τη στιγμή φαίνεται ότι η προεδρία είναι πιο κοντά στο να αναδειχθεί σε ένα ρόλο κατ’ εθιμοτυπία παρά σε ουσιαστική ηγεσία.
Στο τέλος, είναι ξεκάθαρο ότι η Κύπρος χρειάζεται περισσότερη Αννίτα Δημητρίου και λιγότερο Νίκο Χριστοδουλίδη—ή τουλάχιστον έναν Χριστοδουλίδη που θα θυμηθεί ότι οι πραγματικοί ηγέτες δεν απλώς επισκέπτονται το εξωτερικό, αλλά παραμένουν στο πλευρό των πολιτών τους σε κάθε δύσκολη στιγμή.
