Ο Πούτσα και η οικογένειά του έχουν περάσει χρόνια χτίζοντας ένα «ζωντανό εργαστήριο» και μια ζωτικής σημασίας τράπεζα σπόρων στη ζούγκλα του Αμαζονίου στον Ισημερινό.
Σε ένα πρόσφατο ταξίδι του στη ζούγκλα του Αμαζονίου στον Ισημερινό, ο Ραμόν Πούτσα συνειδητοποίησε ότι κάποιος τον παρακολουθούσε. Φρέσκα ίχνη πούμα είχαν εμφανιστεί στο μονοπάτι δίπλα στα δικά του αποτυπώματα. Ατάραχος, συνέχισε την πορεία του, συγκεντρωμένος αποκλειστικά στο πολύτιμο φορτίο που κουβαλούσε – σπόρους από μερικά από τα πιο απειλούμενα φυτικά είδη στον κόσμο.
Ο Πούτσα και η οικογένειά του έχουν περάσει χρόνια αναπλάθοντας το δικό τους κομμάτι ζούγκλας με διασωθέντα είδη σε μια φάρμα 32 εκταρίων που ονομάζεται Ελ Πικάφλο, στην αυτόχθονη κοινότητα των Κίτσουα Άλτο Ίλα, 128 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της πρωτεύουσας, του Κίτο.
«Έχω πάθος με τη φύση, με τα φυτά, με τα ζώα», λέει ο 51χρονος Πούτσα, σημειώνοντας πως η επιμονή του να προστατεύσει το περιβάλλον είναι τόσο έντονη που πολλοί στην κοινότητά του τον θεωρούν «τρελό».
Σώζοντας τον Αμαζόνιο, σπόρο τον σπόρο
Για να σώσει τα απειλούμενα φυτικά είδη, ο Πούτσα διεισδύει βαθιά στη ζούγκλα, συχνά μόνος του, για έως και πέντε ημέρες κάθε φορά. Δεν ήταν λίγες οι φορές, λέει, που γύρισε με άδεια χέρια, καθώς – ως συνέπεια της κλιματικής αλλαγής και των σοβαρών ξηρασιών σε όλη την περιοχή – πολλά από τα μεγάλα δέντρα έχουν πάψει να παράγουν σπόρους κάθε χρόνο.
Μόλις οι σπόροι φτάσουν στο σπίτι, αναλαμβάνει η σύζυγός του, η Μαρλέν Τσιλουίσα. Τους φυτεύει σε κατάλληλο χώμα και κομπόστ, ώστε να αρχίσουν να αναπτύσσονται σε φυτά, τα οποία στη συνέχεια επαναφυτεύονται στο τροπικό δάσος. Η οικογένεια μοιράζεται ακόμη και τους καρπούς του κόπου της, πουλώντας ή χαρίζοντας ένα ποσοστό των φυτών σε γείτονες που έχουν δεσμευθεί στην αναγέννηση του δάσους.
Ο 21χρονος γιος του ζευγαριού, ο Χοέλ, έχει ήδη πάρει τη σκυτάλη από τον πατέρα του ως διάδοχος της οικογενειακής προσπάθειας. Εξειδικευμένος βοτανολόγος, κινείται μέσα στο δάσος αναγνωρίζοντας με ευκολία τα φυτά από τα κοινά, τα παραδοσιακά και τα επιστημονικά τους ονόματα. Λειτουργεί επίσης ως οδηγός, μεταφέροντας επισκέπτες πάνω από τα ταραχώδη νερά του ποταμού Ίλα με μια επισφαλή κατασκευή από ξύλινες σανίδες δεμένες πάνω σε έναν πλωτήρα.
Κι όμως, παρά όλη αυτή την προσπάθεια, ο αγώνας της οικογένειας παραμένει μοναχικός.
«Κανείς δεν μας δίνει κανένα κίνητρο – ούτε η κυβέρνηση, ούτε τα ιδρύματα, ούτε κανείς», λέει η Τσιλουίσα.
Το Υπουργείο Γεωργίας και Κτηνοτροφίας του Ισημερινού αναγνωρίζει τη σημασία του έργου της οικογένειας, χαρακτηρίζοντας το Ελ Πικάφλο «ζωντανό εργαστήριο» και ζωτικής σημασίας τράπεζα σπόρων σε μια περιοχή σημαδεμένη από 50 χρόνια συνεχούς υλοτομίας.
Ωστόσο, παρότι ο Ισημερινός ήταν η πρώτη χώρα που κατοχύρωσε τα «δικαιώματα της φύσης» στο Σύνταγμά της, αυτή η φήμη βρίσκεται πλέον σε κίνδυνο. Περιβαλλοντιστές και αυτόχθονες ομάδες προειδοποιούν ότι η απόφαση του προέδρου Ντανιέλ Νομπόα να συγχωνεύσει το Υπουργείο Περιβάλλοντος με το Υπουργείο Ενέργειας και Ορυχείων απειλεί ακριβώς το τοπίο που η οικογένεια παλεύει να σώσει.
«Αυτή είναι η κληρονομιά μου»
Καθώς περπατά στην έκταση που κάποτε ήταν άγονο βοσκοτόπι, ο Πούτσα σταματά για να παρατηρήσει τα φυτά, περιγράφοντας τον ξεχωριστό ρόλο του καθενός.
Τα μάτια του λάμπουν καθώς δείχνει ένα μικρό, αναπτυσσόμενο δέντρο, το οποίο, όπως λέει, είναι πλέον σπάνιο στην περιοχή – ένα είδος πολύτιμου ξύλου που θα ωριμάσει σε 100 χρόνια. Παρότι ξέρει ότι δεν θα το δει ποτέ πλήρως ανεπτυγμένο, παραμένει αφοσιωμένος στην αποστολή του.
«Αυτή είναι η κληρονομιά μου για τα παιδιά μου και για την ανθρωπότητα», λέει, σημειώνοντας ότι αυτά τα είδη είναι ζωτικής σημασίας για την επιβίωση του Αμαζονίου, καθώς αποτελούν φάρμακο για τους ανθρώπους και πηγή τροφής για τα ζώα που αναδασώνουν φυσικά το δάσος.
gr.euronews
The post «Κανείς δεν μας ενθαρρύνει»: Ο μοναχικός αγώνας μιας οικογένειας για τα απειλούμενα φυτά στον Αμαζόνιο appeared first on SciNews.eu.
