«Αν η απόφασή σου να με προσλάβεις ήταν έξυπνη κίνηση, τότε το έξυπνο θα ήταν να με αφήσεις να κάνω τη δουλειά για την οποία με προσέλαβες»: με τον γλαφυρό αυτό τρόπο και επικαλούμενος τα ευρήματα σχετικής έρευνας, περιγράφει την απόλυτη κρισιμότητα που έχει για τους Millennials στη νοτιοανατολική Ευρώπη η αυτονομία στον χώρο εργασίας και η αντίστοιχη ατμόσφαιρα στο εργασιακό περιβάλλον.
Οι Millennials ψάχνουν «προκλητική» και απαιτητική δουλειά
Όσο για τον μισθό, οι Millennials (σ.σ. γεννημένοι μεταξύ 1981 και 1996) στη νοτιοανατολική Ευρώπη θεωρούν πως είναι μεν σημαντικός, αλλά όχι τόσο κρίσιμος όσο μια δουλειά που επιτρέπει την προσωπική ανάπτυξη και την απόκτηση δεξιοτήτων χρήσιμων όχι μόνο για την τρέχουσα θέση εργασίας αλλά και για το μέλλον.
Μια «προκλητική» και απαιτητική δουλειά, που διεγείρει τα εγκεφαλικά κύτταρα, είναι επίσης σημαντική για τους εργαζόμενους αυτής της γενιάς, οι οποίοι τείνουν να είναι λιγότερο αφοσιωμένοι στον οργανισμό για τον οποίο εργάζονται, σε σχέση με τις προηγούμενες γενιές.
Διαφορετικοί κόσμοι: Άστοχο οι εργοδότες να κάνουν υποθέσεις με βάση όσα γνωρίζουν
Κατά τον Λέσλι Σαμόζι, σε μια εποχή που στον ίδιο χώρο εργασίας μπορεί να συνυπάρχουν μέχρι και τέσσερις διαφορετικές γενιές – Baby boomers (γεννημένοι μεταξύ 1946 και 1964), Generation X (1965-1981), Millennials και Generation Z (τέλος δεκαετίας 1990 ως αρχές δεκαετίας 2000)- οι εργοδότες είναι άστοχο να κάνουν υποθέσεις για το τι θέλουν οι νεότεροι, με βάση τα όσα γνωρίζουν οι ίδιοι από την εμπειρία τους.
Κι αυτό γιατί όλα έχουν αλλάξει άρδην μέσα σε λίγες δεκαετίες. Όπως ανέφερε ενδεικτικά, το 1985, όταν οι πρώτοι εκπρόσωποι αυτής της γενιάς έρχονταν στη ζωή ή ήταν βρέφη ή μικρά παιδιά, το κινητό τηλέφωνο «Vodafone VT1» ζύγιζε πάνω από 4,5 κιλά και ήθελε φόρτιση 10 ωρών, που εξασφάλιζαν μόλις 30 λεπτά συνομιλίας, η ΕΕ ήθελε ακόμα οκτώ χρόνια για να ιδρυθεί, ενώ ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ αναλάμβανε τα καθήκοντά του ως ο τελευταίος ηγέτης της ΕΣΣΔ.
Η Gen Z θέλει εργασία με αντίκτυπο και πρέπει να την «κερδίσεις» σε λίγα λεπτά
Δυναμικά χαρακτηριστικά -αν και σε ορισμένα ζητήματα πολύ διαφορετικά από των Millennials- έχει και η Generation Z. Η συγκεκριμένη γενιά, οι πρώτοι εκπρόσωποι της οποίας γεννήθηκαν γύρω στο 1996, όταν μόλις 45 εκατομμύρια άνθρωποι χρησιμοποιούσαν το ίντερνετ παγκοσμίως, θέλει να ακούγεται η γνώμη της στον εργασιακό χώρο, επιθυμεί η δουλειά της να έχει αντίκτυπο και μπαίνει στον εργασιακό στίβο με πολύ υψηλές προσδοκίες, ενώ επιθυμεί την ευελιξία.
Παράλληλα, οι εκπρόσωποι της Gen Z έχoυν πολύ μικρότερο attention span (χρονική διάρκεια κατά την οποία κάποιος μπορεί να μείνει προσηλωμένος σε κάτι), κι αυτό σημαίνει ότι χρειάζεται να τους «κερδίσεις» σε λίγα λεπτά.
Είναι μια γενιά «πεινασμένη» για αλλαγές και πράξεις, που απεχθάνεται τη γραφειοκρατία, είναι ικανή να κάνει πολλά πράγματα ταυτόχρονα (multi-tasking) σε πολύ υψηλό επίπεδο, είναι πιο ανεξάρτητη παρά συνεργατική (αλλά έχει την ικανότητα να παράγει εξαιρετικές και πρωτοποριακές ιδέες αν αφεθεί ελεύθερη), πιο αισιόδοξη για το μέλλον, σε σχέση με άλλες γενιές, γιατί πιστεύει ότι μπορεί να αλλάξει τα πράγματα και λιγότερο ανεκτική σε εργοδοτικές συμπεριφορές που δεν ανέρχονται στο ύψος των προσδοκιών της.
Μπορούν να χάσουν γεύματα, αλλά όχι τη σύνδεσή τους στο ίντερνετ
Επιπλέον, είναι μια γενιά διαρκώς διασυνδεμένη, με αδιάλειπτη πρόσβαση στη συλλογή και αξιοποίηση πληροφορίας. Όπως ανέφερε ο Λέσλι Σαμόζι, από έρευνα που έγινε μεταξύ εκπροσώπων της Gen Z προέκυψε ότι το 98% αυτών κρατάει το κινητό του σε απόσταση που μπορεί να το πιάσει με μια κίνηση του χεριού, 24 ώρες το 24ωρο, επτά ημέρες την εβδομάδα.
Μάλιστα, συχνά ιεραρχούν τη διασυνδεσιμότητα υψηλότερα από πιο βασικές ανάγκες, όπως το φαγητό, αφού μπορούν να χάσουν ένα ή περισσότερα γεύματα, αλλά όχι τη σύνδεσή τους στο Διαδίκτυο, κάτι που είναι ακόμα πιο εμφανές στους εκπροσώπους της Generation Αlpha (γεν. από το 2010 και μετά).
Περισσότερο «intrapreneurial» από ό,τι «entrepreneurial»
Οι «Gen Zs» διαπνέονται ακόμα από επιχειρηματικό πνεύμα, αλλά συχνά είναι περισσότερο «intrapreneurial» από ό,τι «entrepreneurial», υπό την έννοια ότι αγαπούν να αναπτύσσουν πρότζεκτ με επιχειρηματικό χαρακτήρα, αλλά λειτουργώντας μέσα στο δίχτυ ασφαλείας ενός οργανισμού.
Για τους εκπροσώπους αυτής της γενιάς οι οικονομικές απολαβές είναι λιγότερο σημαντικές από ό,τι για τους millennials και η εργασιακή ασφάλεια πιο σημαντική, αν και δεν θα διστάσουν να φύγουν από μια εταιρεία ή έναν οργανισμό, αν αισθανθούν ότι το εργασιακό περιβάλλον δεν τους/τις ικανοποιεί και δεν τους δίνει κίνητρο ή ο/η εργοδότης δεν τους αντιμετωπίζει με σοβαρότητα.
Χρειάζονται ακόμα συχνό feedback (ανατροφοδότηση), ενώ είναι πιο ανταγωνιστικοί από τους Millennials.
