Η αύξηση των μισθών από μόνη της δεν αρκεί για να αποτυπώσει τη πραγματική οικονομική κατάσταση των πολιτών. Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι μόνο πόσο αυξάνονται οι απολαβές, αλλά κατά πόσο αυτές μπορούν να καλύψουν το συνεχώς αυξανόμενο κόστος ζωής.
Παρά τη βελτίωση που καταγράφεται σε ορισμένους δείκτες εισοδήματος, η αγοραστική δύναμη πολλών νοικοκυριών παραμένει υπό πίεση, καθώς βασικές δαπάνες όπως η στέγαση, η ενέργεια, τα τρόφιμα και οι μεταφορές απορροφούν ολοένα μεγαλύτερο μέρος του οικογενειακού προϋπολογισμού.
Το χάσμα μεταξύ μέσου και διάμεσου μισθού
Τα στοιχεία του 2025 αναδεικνύουν μια ουσιαστική διαφοροποίηση μεταξύ μέσου και διάμεσου μισθού.
Οι μέσες ακαθάριστες μηνιαίες απολαβές διαμορφώθηκαν στα €2.605, ωστόσο ο διάμεσος μισθός — που αποτυπώνει πιο ρεαλιστικά τι λαμβάνει ο «τυπικός» εργαζόμενος — ήταν σημαντικά χαμηλότερος, στα €1.968.
Η διαφορά αυτή δείχνει ότι ένα μεγάλο ποσοστό εργαζομένων κινείται κάτω από τον μέσο όρο, γεγονός που ενισχύει την αίσθηση οικονομικής πίεσης παρά τη συνολική αύξηση των απολαβών.
Το κόστος ζωής αυξάνεται ταχύτερα
Την ίδια στιγμή, η μέση ετήσια καταναλωτική δαπάνη των νοικοκυριών έφτασε τα €43.263 το 2023, δηλαδή περίπου €3.605 τον μήνα ανά νοικοκυριό.
Οι μεγαλύτερες πιέσεις καταγράφονται σε:
- στέγαση,
- λογαριασμούς ενέργειας,
- τρόφιμα,
- και μεταφορές,
με τις βασικές ανάγκες να απορροφούν πλέον πάνω από το μισό διαθέσιμο εισόδημα πολλών οικογενειών.
Η εικόνα αυτή περιορίζει σημαντικά τη δυνατότητα αποταμίευσης και αυξάνει την ανασφάλεια, ιδιαίτερα για τα μεσαία και χαμηλότερα εισοδηματικά στρώματα.
Παραμένει υψηλός ο κίνδυνος φτώχειας
Παρά την οικονομική ανάπτυξη, οι κοινωνικές πιέσεις παραμένουν έντονες.
Το 2024, περίπου 164.000 άτομα — ποσοστό 17,1% του πληθυσμού — βρίσκονταν σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού.
Το στοιχείο αυτό αναδεικνύει ότι η ανάπτυξη της οικονομίας δεν μεταφράζεται αυτόματα σε βελτίωση του βιοτικού επιπέδου για όλους τους πολίτες.
Η ανάγκη για διπλή στρατηγική
Η αντιμετώπιση του προβλήματος απαιτεί συνδυασμό κοινωνικής και αναπτυξιακής πολιτικής.
Από τη μία πλευρά, απαιτούνται:
- φορολογικές ελαφρύνσεις για τη μεσαία τάξη,
- ουσιαστική στεγαστική πολιτική,
- στοχευμένη στήριξη χαμηλόμισθων,
- και ενίσχυση των πραγματικών εισοδημάτων.
Από την άλλη, η μακροπρόθεσμη λύση περνά μέσα από την αύξηση της παραγωγικότητας, μέσω:
- επενδύσεων σε δεξιότητες,
- τεχνολογίας και ψηφιοποίησης,
- καλύτερης οργάνωσης επιχειρήσεων,
- και πιο αποτελεσματικής δημόσιας διοίκησης.
Η ανάπτυξη πρέπει να φτάνει στην κοινωνία
Η οικονομική ανάπτυξη αποκτά πραγματική αξία μόνο όταν μεταφράζεται σε βελτίωση της καθημερινότητας των πολιτών.
Αυτό προϋποθέτει όχι μόνο υψηλότερους μισθούς, αλλά και μια οικονομία πιο παραγωγική, πιο ανταγωνιστική και πιο δίκαιη, όπου η αύξηση του πλούτου διαχέεται ουσιαστικά στην κοινωνία.
