Σε νέα δημόσια κλιμάκωση απέναντι στο Ιράν προχώρησε ο Ντόναλντ Τραμπ, στέλνοντας ιδιαίτερα σκληρό μήνυμα προς την Τεχεράνη μέσω ανάρτησής του στο Truth Social, την ώρα που η ένταση στον Περσικό Κόλπο παραμένει σε εξαιρετικά υψηλά επίπεδα.
Ο Αμερικανός πρόεδρος προειδοποίησε ότι «ο χρόνος τελειώνει» για το Ιράν και κάλεσε την ιρανική ηγεσία να κινηθεί «γρήγορα», αφήνοντας να εννοηθεί ότι οι συνέπειες θα είναι καταστροφικές εάν δεν υπάρξει άμεση αποκλιμάκωση ή συμμόρφωση.
«Για το Ιράν, ο χρόνος τελειώνει και καλύτερα να κινηθούν ΓΡΗΓΟΡΑ, αλλιώς δεν θα απομείνει τίποτα από αυτούς. Ο ΧΡΟΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΚΡΙΣΙΜΟΣ!», έγραψε χαρακτηριστικά.
Το μήνυμα πίσω από τη ρητορική
Η νέα παρέμβαση Τραμπ έρχεται σε μια περίοδο όπου η κρίση στα Στενά του Ορμούζ έχει ήδη προκαλέσει σοβαρές αναταράξεις:
- στο παγκόσμιο εμπόριο
- στις αγορές ενέργειας
- στη ναυτιλία
- και πλέον ακόμη και στις ψηφιακές υποδομές μέσω των υποθαλάσσιων καλωδίων της περιοχής
Η Ουάσιγκτον φαίνεται να επιδιώκει να αυξήσει δραματικά την πίεση προς την Τεχεράνη, τόσο στρατιωτικά όσο και ψυχολογικά, επιχειρώντας να αποτρέψει περαιτέρω κινήσεις αποσταθεροποίησης στον Περσικό.
Αναλυτές εκτιμούν ότι η φράση «δεν θα απομείνει τίποτα» δεν αφορά μόνο στρατιωτική απάντηση αλλά και πιθανές οικονομικές και ενεργειακές συνέπειες για το ιρανικό καθεστώς.
Αγορές και γεωπολιτική παρακολουθούν κάθε λέξη
Κάθε δημόσια τοποθέτηση Τραμπ για το Ιράν πλέον αντιμετωπίζεται από τις αγορές ως πιθανός καταλύτης για νέα κλιμάκωση.
Η περιοχή του Ορμούζ παραμένει μία από τις σημαντικότερες ενεργειακές και εμπορικές αρτηρίες του κόσμου, με οποιαδήποτε απειλή να επηρεάζει άμεσα:
- τις τιμές πετρελαίου
- τη ναυτιλία
- τα logistics
- τις αγορές εμπορευμάτων
- και τη διεθνή επενδυτική ψυχολογία
Την ίδια ώρα, η ρητορική εκατέρωθεν γίνεται ολοένα πιο επιθετική, ενισχύοντας τους φόβους ότι η κρίση μπορεί να περάσει σε νέα φάση.
Strategist Insight
Η σημασία της νέας δήλωσης Τραμπ δεν βρίσκεται μόνο στο περιεχόμενο αλλά και στο timing.
Η Ουάσιγκτον φαίνεται να θέλει να δείξει ότι δεν πρόκειται να επιτρέψει στο Ιράν να χρησιμοποιήσει το Ορμούζ ως μοχλό πίεσης απέναντι στη διεθνή οικονομία.
Το πρόβλημα είναι ότι σε τέτοιες κρίσεις, η ένταση συχνά λειτουργεί σωρευτικά. Δηλώσεις, στρατιωτικές κινήσεις, οικονομικές πιέσεις και ενεργειακοί φόβοι αλληλοτροφοδοτούνται, δημιουργώντας ένα περιβάλλον όπου ακόμη και ένα μικρό περιστατικό μπορεί να προκαλέσει δυσανάλογες συνέπειες.
Και όσο η ρητορική ανεβαίνει, τόσο αυξάνεται ο κίνδυνος η κρίση να ξεφύγει από το επίπεδο της πίεσης και να περάσει στο επίπεδο της σύγκρουσης.
