Από το σκάφος φαίνεται μια σκοτεινή ζώνη κάτω από το νερό. Από κοντά, είναι ένα λιβάδι Ποσειδωνίας. Οταν η άγκυρα πέσει εκεί, το μέταλλο μπορεί να ξεριζώσει βλαστούς. Καθώς το σκάφος στρέφεται με τον άνεμο, η αλυσίδα μπορεί να σαρώσει μεγαλύτερη επιφάνεια. Το ίχνος γίνεται πιο έντονο όταν στο ίδιο σημείο αγκυροβολούν συχνά διαφορετικά σκάφη.
Το φυτό που κρατά τον βυθό
Η Ποσειδωνία είναι θαλάσσιο ανθοφόρο φυτό. Τα φύλλα ανεβαίνουν προς το φως, ενώ οι ρίζες και τα ριζώματα στηρίζουν το φυτό στο υπόστρωμα. Ανάμεσα στα φύλλα βρίσκουν καταφύγιο μικρά ψάρια και ασπόνδυλα. Το πυκνό λιβάδι επηρεάζει επίσης την κίνηση του νερού κοντά στον βυθό και συγκρατεί ίζημα.
Κάτω από τα φύλλα, οι ρίζες και τα ριζώματα σχηματίζουν μαζί με το ίζημα ένα στρώμα που συσσωρεύεται με τον χρόνο. Στον πυθμένα αποθηκεύεται μέρος του οργανικού άνθρακα του οικοσυστήματος. Γι’ αυτό έχει σημασία αν ένα σκάφος αφήνει μόνο ένα στιγμιαίο ίχνος στα φύλλα ή αν η άγκυρα διαταράσσει το στρώμα όπου στηρίζεται το λιβάδι.
Η άγκυρα μπορεί να κόψει φύλλα, αλλά η σοβαρότερη βλάβη έρχεται όταν αποσπώνται τα ριζώματα ή όταν η αλυσίδα ανοίγει αυλάκι στο υπόστρωμα. Η Ποσειδωνία επεκτείνεται αργά. Ο χρόνος που θα χρειαστεί να ξανακλείσει ένα κενό εξαρτάται από το μέγεθός του, το βάθος, το φως και το αν η όχληση συνεχίζεται. Μικρά κενά που επαναλαμβάνονται μπορούν να κατακερματίσουν το λιβάδι σε μεγαλύτερη κλίμακα.
Τι βλέπουν οι χαρτογράφοι
Ο βυθός δεν διαβάζεται πάντα από την επιφάνεια. Τα σκοτεινά τμήματα μπορεί να είναι λιβάδι, βράχος ή σκιά. Δορυφορικές λήψεις βοηθούν στα ρηχά και καθαρά νερά. Σε μεγαλύτερα βάθη, οι χαρτογράφοι χρησιμοποιούν ηχοβολιστικά δεδομένα και επιτόπιες παρατηρήσεις με κάμερα ή δύτες. Ο συνδυασμός δείχνει τόσο την έκταση του οικοτόπου όσο και την κατάστασή του. Μια επαναληπτική χαρτογράφηση μπορεί να αποκαλύψει αν αυξάνονται τα κενά κοντά σε πολυσύχναστα σημεία.
Στο κυπριακό δίκτυο θαλάσσιων προστατευόμενων περιοχών, λιβάδια Ποσειδωνίας συνυπάρχουν με βραχώδεις βυθούς και, σε ορισμένες ζώνες, με τεχνητούς υφάλους. Η προστασία τους απαιτεί ακριβείς χάρτες, εμφανή σήμανση και ενημέρωση για τους κανόνες κάθε περιοχής. Μια απαγόρευση στον χάρτη βοηθά περισσότερο όταν ο κυβερνήτης μπορεί να αναγνωρίσει τα όριά της πριν ρίξει άγκυρα.
Για να αξιολογηθεί αν μια ζώνη πρόσδεσης κάνει διαφορά, μπορεί να μετρηθεί η πυκνότητα των βλαστών και η έκταση των κενών στην ίδια περιοχή πριν και μετά την εφαρμογή της. Μια συγκρίσιμη θέση χωρίς αντίστοιχη παρέμβαση βοηθά να φανεί αν η μεταβολή είναι τοπική ή μέρος ευρύτερης υποχώρησης. Αλλο ερώτημα απαντά μια χαρτογράφηση του λιβαδιού και άλλο η τακτική μέτρηση της κατάστασής του.
Πώς μειώνεται το αποτύπωμα
Οπου επιτρέπεται η αγκυροβολία και ο βυθός είναι γνωστός, η επιλογή καθαρού αμμώδους σημείου αποφεύγει την άμεση ζημιά στο λιβάδι. Χρειάζεται να υπάρχει και χώρος για την κίνηση της αλυσίδας. Κατάλληλες μόνιμες θέσεις πρόσδεσης μπορούν να μειώσουν τις επαναλαμβανόμενες αγκυρώσεις, εφόσον σχεδιάζονται και συντηρούνται έτσι ώστε τα εξαρτήματά τους να μην τρίβουν τον βυθό.
Η υγεία του λιβαδιού εξαρτάται και από τη διαύγεια του νερού, τη θερμοκρασία και άλλες πιέσεις. Η αγκυροβολία, ωστόσο, είναι μια πίεση με σαφές σημείο παρέμβασης. Η σωστή θέση πρόσδεσης μπορεί να προλάβει σε λίγα λεπτά βλάβη που το λιβάδι θα χρειαστεί πολύ περισσότερο χρόνο να καλύψει.
Της Ολοίβιας
The post Το σημάδι της άγκυρας στον βυθό appeared first on SciNews.eu.
