Η πίστωση αυξήσεων και αναδρομικών σε χιλιάδες άτομα με αναπηρία είναι μετρήσιμο βήμα. Δεν είναι, όμως, το τέλος της μεταρρύθμισης. Το πολιτικό τεστ είναι αν το πρόσθετο πακέτο των 104 εκατ. ευρώ έως το 2028 θα μετατραπεί σε αυτονομία, πρόσβαση και αξιόπιστες υπηρεσίες.
- Οι βασικές παροχές αυξάνονται κατά 10%.
- Το πρόσθετο δημοσιονομικό κόστος είναι €104 εκατ. για 2026–2028.
- Περίπου 5.000 επιπλέον άτομα αναμένεται να καλυφθούν.
- Η διακίνηση, η προσωπική βοήθεια και τα αναλώσιμα είναι εξίσου κρίσιμα με το μηνιαίο επίδομα.
- Η εφαρμογή απαιτεί ενιαία δεδομένα, σαφείς προθεσμίες και μηχανισμό ενστάσεων.
Το κράτος περνά από την εξαγγελία στη συναλλαγή
Η πληρωμή είναι η στιγμή όπου η πολιτική συναντά τον πολίτη. Τα αναδρομικά έως €770 και οι αυξημένες κλίμακες φροντίδας δείχνουν ότι μέρος των αποφάσεων ενεργοποιήθηκε. Τυχόν λάθη, καθυστερήσεις ή αποκλεισμοί θα επηρεάσουν άμεσα την αξιοπιστία του σχεδίου.
Η αναπηρία δεν είναι μόνο εισοδηματική ανάγκη
Η προσωπική βοήθεια, η μετακίνηση, τα αναλώσιμα και η πρόσβαση σε εργασία καθορίζουν αν ένας άνθρωπος μπορεί να ζει ανεξάρτητα. Η αύξηση ενός επιδόματος είναι σημαντική, αλλά δεν υποκαθιστά προσβάσιμες υπηρεσίες και υποδομές.
Οι τρεις δείκτες λογοδοσίας
Η κυβέρνηση πρέπει να δημοσιεύει χρόνο εξέτασης αιτήσεων, ποσοστό επιτυχούς καταβολής και αριθμό ενστάσεων που διορθώνονται. Χωρίς τέτοια στοιχεία, η κοινωνία θα γνωρίζει το συνολικό κόστος αλλά όχι την πραγματική απόδοση.
Από την πρόνοια στα δικαιώματα
Το πιο ουσιαστικό στρατηγικό βήμα είναι η μετάβαση από αποσπασματικές παροχές σε σύστημα που ξεκινά από τις λειτουργικές ανάγκες και το δικαίωμα επιλογής. Αυτό απαιτεί συντονισμό ανάμεσα σε πρόνοια, υγεία, μεταφορές, παιδεία και εργασία.
Η μεταρρύθμιση θα πετύχει όταν ο πολίτης δεν χρειάζεται να αποδεικνύει ξανά και ξανά την ίδια ανάγκη σε διαφορετικές υπηρεσίες. Οι αυξήσεις είναι η αρχή. Η διοικητική συνέπεια και η πραγματική αυτονομία είναι ο στόχος.
