Το παρασκήνιο σχετικά με τον επαναδιορισμό ή όχι του Διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας Κωνσταντίνου Ηροδότου για άλλα 5 χρόνια, έχει φουντώσει, με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Νίκο Χριστοδουλίδη να καλείται σύντομα να αποφασίσει για το μέλλον του καθώς τον Απρίλιο του 2024 ολοκληρώνεται η πενταετής θητεία του.
Έχουμε διαβάσει το τελευταίο διάστημα αρκετά άρθρα υπέρ της ανανέωσης της θητείας του, τα οποία επικεντρώνονται κυρίως το ότι ο κ. Ηροδότου έχει οικοδομήσει καλές σχέσεις με τα κέντρα λήψεως αποφάσεων στην Φρανκφούρτη, αλλά και στο ότι επί θητείας του παρατηρείται οικονομική σταθερότητα και ο τραπεζικός τομέας καταγράφει συνεχώς ανοδική πορεία. Άλλοι του πιστώνουν επίσης και τον χειρισμό που έγινε μετά το κλείσιμο της RCB Banκ, όπου εκεί παρά το κλείσιμο μίας συστημικής τράπεζας δεν επηρεάστηκε η σταθερότητα του τραπεζικού τομέα.
Στην αντίπερα όχθη, αρκετοί τον κατηγορούν για τα υπερκέρδη των τραπεζών και για τα υψηλά επιτόκια θεωρώντας πως δεν άσκησε από τη θέση του την κατάλληλη πίεση στα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα να λάβουν αποφάσεις υπέρ των ευάλωτων και μικρομεσαίων νοικοκυριών και επιχειρήσεων.
Προσωπικά, δεν είμαι σε θέση να πω κατά πόσον ο κ. Ηροδότου είναι ο καταλληλότερος για τη θέση του Διοικητή και ο΄ύτε ανήκω στην κατηγορία όλων όσοι τονίζουν πως μετά από αυτόν ακολουθεί το χάος.
Αυτό όμως που μπορώ να του πιστώσω είναι πως σε αντίθεση με τους προκατόχους του Χρυστάλλα Γιωρκάτζη, Πανίκο Δημητριάδη, Αθανάσιο Ορφανίδη και Χριστόδουλο Χριστουδούλου δεν υπάρχουν οποιεσδήποτε σκιές για το ρόλο που επιτέλεσε ως Διοικητής και ούτε υπάρχει κάτι ιδιαίτερα σοβαρό για τον οποίο μπορεί κάποιος να τον κατηγορήσει.
Ο Νίκος Χριστοδουλίδης σε αυτή την περίπτωση κρατά και το μαχαίρι και το καρπούζι. Αν τελικά αποφασίσει να τον αντικαταστήσει, ας ελπίσουμε ότι θα επιλέξει άτομο το οποίο θα “γεμίσει” την καρέκλα του Διοικητή και δεν θα οδηγήσει την οικονομία της χώρας και της χρηματοπιστωτικής σταθερότητας σε περίπετειες. Οψόμεθα.
