Οι πυρκαγιές έχουν κάψει 554.788 εκτάρια στην Ευρωπαϊκή Ένωση έως τις 12 Αυγούστου 2026. Ο απολογισμός υπερβαίνει κατά περισσότερο από δύο φορές τον μέσο όρο της τελευταίας 20ετίας και μετατρέπει την κλιματική ανθεκτικότητα από περιβαλλοντική συζήτηση σε ζήτημα ασφάλειας, υποδομών και κρατικής ικανότητας.
- Το EFFIS καταγράφει 554.788 εκτάρια καμένα και 1.620 μεγάλες πυρκαγιές.
- Ο μέσος όρος 20ετίας για την ίδια περίοδο είναι 243.189 εκτάρια.
- Σε αποτύπωση των αρχών Αυγούστου, η Ισπανία συγκέντρωνε 38% και η Γαλλία 20% της ευρωπαϊκής καμένης έκτασης.
- Η Ελλάδα βρισκόταν έκτη με περίπου 23.839 εκτάρια.
Ο αριθμός που αλλάζει την κλίμακα της κρίσης
Σύμφωνα με το Ευρωπαϊκό Σύστημα Πληροφοριών για τις Δασικές Πυρκαγιές, μέχρι τις 12 Αυγούστου είχαν καταγραφεί 1.620 πυρκαγιές άνω των 30 εκταρίων. Αυτή η κατηγορία καλύπτει περίπου το 95% της συνολικής καμένης έκτασης στην ΕΕ.
Η επίδοση παραμένει χαμηλότερη από το ιστορικό ρεκόρ του 2025, όταν είχαν καεί 713.870 εκτάρια, αλλά είναι πολύ υψηλότερη από τον μέσο όρο των 243.189 εκταρίων για την ίδια χρονική περίοδο.
Οι χώρες στο επίκεντρο
Η κατανομή ανά χώρα μεταβάλλεται καθημερινά. Σε αποτύπωση των αρχών Αυγούστου, η Ισπανία αντιστοιχούσε περίπου στο 38% του συνόλου, με έκταση υπερδιπλάσια του μέσου όρου των ετών 2012–2025. Η Γαλλία ακολουθούσε με 99.092 εκτάρια, περίπου 20% του συνόλου και περισσότερο από τριπλάσια του μακροχρόνιου μέσου όρου της.
Η Ιταλία βρισκόταν στα 79.084 εκτάρια, η Πορτογαλία στα 47.776 και η Ελλάδα, έκτη στην κατάταξη, στα 23.839 εκτάρια.
Από την πυρόσβεση στην ανθεκτικότητα
Η Ευρώπη εξακολουθεί να επενδύει κυρίως στην απόκριση, ενώ η περίοδος υψηλού κινδύνου μεγαλώνει και ταυτόχρονα επεισόδια πιέζουν τον ευρωπαϊκό μηχανισμό αλληλεγγύης. Το EFFIS προειδοποιεί για πολύ ακραίες συνθήκες σε τμήματα της Ευρώπης την περίοδο 13–19 Αυγούστου.
Το στρατηγικό ερώτημα δεν είναι πλέον αν θα υπάρξουν μεγάλες πυρκαγιές, αλλά αν τα κράτη μπορούν να διατηρήσουν ταυτόχρονα διαθέσιμα εναέρια μέσα, ανθεκτικά δίκτυα, σχέδια εκκένωσης και επαρκείς δυνάμεις. Η πρόληψη, η διαχείριση καύσιμης ύλης και η προστασία κρίσιμων υποδομών χρειάζονται μόνιμη χρηματοδότηση, όχι έκτακτες αποφάσεις μετά την καταστροφή.
