Ας το πούμε καθαρά: δεν ξέρω αν ο Μακάριος Δρουσιώτης λέει την αλήθεια.
Δεν μπορώ να το ξέρω. Ούτε είναι δουλειά μου να το αποδείξω. Αλλά είναι ευθύνη μου, και ευθύνη όλων, να θέσω το ερώτημα που αποφεύγεται: κι αν έχει δίκαιο;
Ζούμε σε μια χώρα όπου το πρώτο αντανακλαστικό απέναντι σε μια βαριά καταγγελία δεν είναι η διερεύνηση, αλλά η απαξίωση.
Ο καταγγέλλων συνήθως στοχοποιείται, γελοιοποιείται ή «ψυχολογικοποιείται». Είναι πιο βολικό να πιστέψουμε ότι όλα είναι υπερβολές, παρά να αντιμετωπίσουμε την πιθανότητα ότι κάτι βαθιά σάπιο υπάρχει κάτω από την επιφάνεια.
Ναι, κάποιες από τις καταγγελίες του μοιάζουν υπερβολικές. Ναι, κάποιες ίσως και να μην στέκουν. Αλλά αυτό δεν ακυρώνει το σύνολο. Αντιθέτως, μας υποχρεώνει να ξεχωρίσουμε, να ψάξουμε, να ερευνήσουμε. Γιατί υπάρχουν και εκείνες οι αναφορές, όπως η υπόθεση Ντίλιαν, ίσως και η περίπτωση Μορφάκη, που δεν μπορείς να τις πετάξεις απλώς στον κάλαθο των «θεωριών». Αν υπάρχει έστω και μία αλήθεια μέσα σε όλα αυτά, τότε μιλάμε για ένα πρόβλημα που ξεπερνά κατά πολύ ένα πρόσωπο ή μια πολιτική αντιπαράθεση.
Και εδώ είναι η ουσία: δεν με ενδιαφέρει αν ο Δρουσιώτης είναι συμπαθής ή όχι. Δεν με ενδιαφέρει ούτε η σκοπιμότητα, αν υπάρχει, ή ο χρόνος που επέλεξε να ρίξει τη…βόμβα. Με ενδιαφέρει αν οι καταγγελίες στέκουν ή όχι. Επίσης, μ´ ενδιαφέρει αν αυτά που λέει ελέγχονται σοβαρά. Γιατί όταν στο κάδρο μπαίνουν οι ίδιοι οι θεσμοί, και δη η νομική ηγεσία του κράτους, τότε δεν μπορείς να ζητάς από την ίδια τη δομή που καταγγέλλεται να ερευνήσει τον εαυτό της. Αυτό δεν είναι δικαιοσύνη. Είναι προσχηματική διαδικασία.
Η απαίτηση για ανεξάρτητο ανακριτή δεν είναι πολιτική θέση. Είναι στοιχειώδης λογική. Αν δεν διασφαλιστεί η ανεξαρτησία της έρευνας, τότε όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα, θα παραμείνει σκιά. Και οι σκιές είναι το πιο επικίνδυνο στοιχείο για μια δημοκρατία, γιατί τρέφουν την καχυποψία και διαβρώνουν την εμπιστοσύνη. Το πραγματικό πρόβλημα, όμως, δεν είναι ο Δρουσιώτης. Είναι η δική μας στάση. Θέλουμε πραγματικά να μάθουμε την αλήθεια ή απλώς να επιβεβαιώσουμε αυτό που μας βολεύει; Γιατί αν η απάντηση είναι το δεύτερο, τότε δεν έχουμε ανάγκη από έρευνα, έχουμε ήδη βγάλει την ετυμηγορία μας.
Κι όμως, οι πολίτες αξίζουν κάτι καλύτερο. Αξίζουν διαφάνεια. Αξίζουν καθαρές απαντήσεις. Αξίζουν ένα κράτος που δεν φοβάται να ελέγξει τον εαυτό του. Γιατί στο τέλος της ημέρας, το ερώτημα δεν είναι αν ο Δρουσιώτης έχει δίκαιο. Το ερώτημα είναι: αν έχει, είμαστε έτοιμοι να το αντέξουμε;
Ω.
