Η απόφαση να διεξαχθεί ο αγώνας ΑΕΛ – ΑΠΟΕΛ κεκλεισμένων των θυρών, με εξαίρεση συνταξιούχους άνω των 65 και παιδιά μέχρι 12 ετών που συνοδεύονται μόνο από τη μητέρα τους, δεν προκάλεσε καμία αντίδραση από την Επίτροπο Ισότητας Φύλων. Ενώ το θέμα φαινομενικά αφορά το ποδόσφαιρο, στην πραγματικότητα αγγίζει κάτι βαθύτερο: την ανοχή σε διακρίσεις που περνούν στα ψιλά γράμματα.
Αν η πρόθεση ήταν η προστασία των παιδιών, γιατί αποκλείεται ο πατέρας από το δικαίωμα συνοδείας; Είναι άραγε δεδομένο ότι οι μητέρες είναι οι «κατεξοχήν» υπεύθυνες για την παρουσία των παιδιών τους σε δημόσιους χώρους; Και γιατί δεν υπάρχει καμία μέριμνα για ανήλικα κορίτσια που θα ήθελαν να παρακολουθήσουν τον αγώνα με τον πατέρα τους ή τον αδελφό τους;
Η απουσία αντίδρασης από την Επίτροπο Ισότητας εγείρει ερωτήματα. Είναι ζήτημα προτεραιοτήτων, έλλειψης ευαισθησίας ή φόβου να τα βάλει με το ποδοσφαιρικό κατεστημένο; Δεν είναι η πρώτη φορά που η Επίτροπος αποφεύγει να πάρει θέση σε θέματα που, αν και δεν αφορούν άμεσα το γυναικείο κίνημα, επηρεάζουν τις ισορροπίες της ισότητας.
Το θέμα δεν είναι αν θα δουν τα παιδιά έναν αγώνα ποδοσφαίρου. Το θέμα είναι ότι όταν επιτρέπεις τέτοιες διακρίσεις να νομιμοποιούνται με μια απλή ανακοίνωση αγώνα, τότε στέλνεις το μήνυμα ότι η ισότητα είναι ευέλικτη—και ενίοτε αόρατη.
