Εν είδηση, τζιαι μάλιστα μεγάλη, που οι εργαζόμενοι από τη Σρι Λάνκα στην Κύπρο φωνάζουν: «Πού παν οι εισφορές μας;». Το θέμα ανέδειξε ο Φιλελεύθερος, κάνοντας μας να συνειδητοποιήσουμε ότι, εκτός που τον καφέ μας, φαίνεται να «ξεχνιούνται» και οι κοινωνικές ασφαλίσεις!
Εργάζονται, πληρώνουν, αλλά μόλις επιστρέψουν στη Σρι Λάνκα, οι εισφορές τους κάθουνται… μόνες τους στα ταμεία μας. Το ζήτημα ήρθε στη δημοσιότητα με πρωτοβουλία του βουλευτή της Σρι Λάνκα, Λακσμάν Νιπούνα Αραχίχι, ο οποίος έθεσε το θέμα ανοιχτά στην οικονομική πρωτεύουσα, το Κολόμπο. Με λόγια καθαρά και διπλωματικά, είπε: «Δουλέψαμε, πληρώσαμε, τώρα θέλουμε τα λεφτά μας πίσω!»
Εδώ στην Κύπρο, οι Σριλανκέζοι εργαζόμενοι είναι περίπου 7.000, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία. Όλοι τους συμβάλλουν στο Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων με τον ίδιο ζήλο που συμβάλλουν και οι Κύπριοι. Το πρόβλημα είναι πως, όταν έρθει η ώρα να φύγουν, το ζήλο αυτόν εν τον μοιράζεται κανένας πίσω τους.
Κι ενώ οι κοινωνικές ασφαλίσεις της Κύπρου λειτουργούν με άνεση σε διμερείς συμβάσεις με χώρες όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, η Αυστραλία και η Ελλάδα, οι Σριλανκέζοι φαίνεται να μείνουν εκτός πλαισίου. Γιατί; Έτσι μας ξέφυγε, θα πείτε!
Ο βουλευτής της Σρι Λάνκα υποσχέθηκε ότι θα πάρει διπλωματικά μέτρα, προκειμένου να εξασφαλίσει τα χρήματα που δικαιούνται οι εργαζόμενοι της χώρας του. «Μπορεί να δουλεύουν μακριά από την πατρίδα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι τα δικαιώματά τους πρέπει να μείνουν στα συρτάρια άλλης χώρας», ανέφερε. Σοβαρά λόγια, αλλά και ένα μήνυμα που μας θυμίζει ότι η δικαιοσύνη πρέπει να είναι παγκόσμια, όχι… γεωγραφική.
Το ζήτημα είναι πλέον στο τραπέζι – κι εμείς περιμένουμε να δούμε αν οι αρμόδιες κυπριακές αρχές θα κάνουν το αυτονόητο. Γιατί, ως τώρα, φαίνεται πως οι κοινωνικές ασφαλίσεις μας έχουν μετατρέψει τις εισφορές των εργαζομένων από τη Σρι Λάνκα σε… συνδρομές για το αόρατο μέλλον.
Κι αν οι διμερείς συμφωνίες δεν επεκταθούν και προς τη Σρι Λάνκα, ίσως χρειαστεί να μάθουμε κι εμείς λίγο από τη δική τους διπλωματική ευρηματικότητα. Διότι στο τέλος της ημέρας, όποιος δουλεύει, πληρώνει και δικαιούται, πρέπει να πληρώνεται πίσω – όχι να «πληρώνει» την αμέλεια των άλλων!
