Όταν η κυπριακή πολιτεία αποφάσισε να απαγορεύσει τη μετακίνηση φιλάθλων στους αγώνες ποδοσφαίρου, σκέφτηκε προφανώς ότι ανακάλυψε το ιερό δισκοπότηρο της ειρήνης στα γήπεδα. Αντί να αντιμετωπίσει το πρόβλημα της βίας, αποφάσισε να κλείσει τα μάτια και να κρύψει το πρόβλημα κάτω από το χαλί, τιμωρώντας τις μικρές ομάδες και τους υγιείς φιλάθλους. Ας δούμε με λίγη χιουμοριστική διάθεση και καυστικότητα πώς αυτή η απόφαση μοιάζει περισσότερο με κωμωδία παρά με σοβαρή λύση.
Οι Μικρές Ομάδες: Οι Μεγάλοι Χαμένοι
Σκεφτείτε το: οι μικρές ομάδες στην Κύπρο βασίζονται στις εισπράξεις από τα παιχνίδια με τις μεγάλες ομάδες για να επιβιώσουν. Είναι σαν να περιμένει κανείς τον Άγιο Βασίλη μία φορά το χρόνο, αλλά ξαφνικά του λένε ότι η διανομή δώρων ακυρώνεται γιατί κάποιοι έκλεψαν τα έλκηθρα. Οι μικρές ομάδες χρειάζονται αυτές τις οικονομικές ανάσες για να καλύψουν μισθούς, συντήρηση εγκαταστάσεων και άλλες βασικές ανάγκες. Τώρα, χάρη στην απόφαση της πολιτείας, αυτές οι ομάδες βρίσκονται σε οικονομική ασφυξία.
Ας είμαστε ειλικρινείς, η απόφαση αυτή είναι σαν να κλείνεις το μαγαζί σου τη μόνη μέρα που έχεις πελατεία. Ποιος σοβαρός επιχειρηματίας θα έκανε κάτι τέτοιο; Η πολιτεία κατάφερε να επιβάλει έναν οικονομικό στραγγαλισμό στις μικρές ομάδες, που ήδη παλεύουν να επιβιώσουν σε ένα σκληρό οικονομικό περιβάλλον.
Οι Υγιείς Φιλάθλοι: Τα Αληθινά Θύματα
Και ας μην ξεχνάμε τους υγιείς φιλάθλους, που είναι τα αληθινά θύματα αυτής της απόφασης. Οι φίλαθλοι που αγαπούν το ποδόσφαιρο και θέλουν να υποστηρίξουν την ομάδα τους ανεξαρτήτως τοποθεσίας τώρα βρίσκονται αποκλεισμένοι. Είναι σαν να λες σε έναν φανατικό οπαδό του κινηματογράφου ότι μπορεί να δει μόνο τις μισές ταινίες, επειδή κάποιοι πετάνε ποπ κορν στην οθόνη.
Αυτή η απόφαση στρέφει την πλάτη στους φιλάθλους που κάνουν θυσίες για να ακολουθήσουν την ομάδα τους, να ζήσουν την ατμόσφαιρα των εκτός έδρας αγώνων και να μοιραστούν τη χαρά του παιχνιδιού με άλλους φιλάθλους. Το ποδόσφαιρο είναι μια κοινωνική εμπειρία που ενώνει ανθρώπους, και η απαγόρευση αυτή αφαιρεί μεγάλο μέρος αυτής της εμπειρίας.
Η Πολιτεία και οι “Λύσεις” της
Εδώ είναι το αστείο κομμάτι: η πολιτεία πιστεύει ότι απαγορεύοντας τη μετακίνηση φιλάθλων, θα λύσει το πρόβλημα της βίας στα γήπεδα. Είναι σαν να λες ότι θα εξαλείψεις τη μόλυνση του περιβάλλοντος απλώς απαγορεύοντας τα αυτοκίνητα στις Δευτέρες. Οι πραγματικές λύσεις, όπως η καλύτερη αστυνόμευση, η επιβολή αυστηρών ποινών για τους ταραξίες και η εκπαίδευση των φιλάθλων, φαίνεται να είναι πολύ δύσκολες ή χρονοβόρες για να τις σκεφτούν.
Με χιουμοριστική διάθεση, θα μπορούσαμε να πούμε ότι η πολιτεία αντιμετωπίζει τη βία στα γήπεδα όπως θα αντιμετώπιζε κάποιος τον κακό καιρό: αντί να χτίσει καλύτερα σπίτια, απλά λέει στους ανθρώπους να μη βγαίνουν έξω όταν βρέχει. Είναι ένας τρόπος να μετατεθεί το πρόβλημα, χωρίς να λυθεί ουσιαστικά.
Αν η απαγόρευση της μετακίνησης φιλάθλων είναι η λύση, τότε γιατί να μην πάμε ένα βήμα παραπέρα; Ας απαγορεύσουμε εντελώς το ποδόσφαιρο! Χωρίς αγώνες, δεν θα έχουμε ούτε βία ούτε προβλήματα με φιλάθλους. Φυσικά, αυτό είναι υπερβολικό, αλλά δεν διαφέρει πολύ από τη λογική της τρέχουσας απόφασης.
Συμπέρασμα
Η απαγόρευση της μετακίνησης φιλάθλων στην Κύπρο είναι μια τραγική και κωμική ταυτόχρονα απόφαση που πλήττει τις μικρές ομάδες και τους υγιείς φιλάθλους. Η πολιτεία πρέπει να αναθεωρήσει αυτή την απόφαση και να επικεντρωθεί σε πραγματικές λύσεις που θα αντιμετωπίσουν τη βία στα γήπεδα ουσιαστικά και αποτελεσματικά, χωρίς να τιμωρούνται εκείνοι που αγαπούν πραγματικά το άθλημα. Οι μικρές ομάδες χρειάζονται οικονομική στήριξη και οι υγιείς φίλαθλοι αξίζουν να απολαμβάνουν το ποδόσφαιρο χωρίς παράλογους περιορισμούς.
Ίσως τότε, θα μπορούμε όλοι να απολαύσουμε το ποδόσφαιρο με τον τρόπο που πρέπει: σαν μια γιορτή του αθλητισμού και της κοινότητας, χωρίς αστείες απαγορεύσεις και παράλογους περιορισμούς.
