Strategist Ai · AI Takeaways
- Ο Νίκος Δένδιας περιγράφει στόχο 25% εγχώριας συμμετοχής στα ελληνικά εξοπλιστικά προγράμματα.
- Σύμφωνα με τον υπουργό, από συμβασιοποιημένα προγράμματα €7 δισ. τα €1,5 δισ. κατευθύνονται στην ελληνική βιομηχανία.
- Η σύνδεση με την Κύπρο είναι δυνητική: απαιτούνται πραγματικές συμπράξεις, συμβάσεις και τεχνικές δυνατότητες.
Η Ελλάδα επιχειρεί να αλλάξει την οικονομική λογική της άμυνάς της: αντί να αγοράζει μόνο οπλικά συστήματα από το εξωτερικό, θέλει μεγαλύτερο μέρος της τεχνολογίας, της παραγωγής και της συντήρησης να γίνεται εγχώρια. Σε άρθρο του στην ειδική έκδοση «Οι Μεγάλες Ιδέες», ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Νίκος Δένδιας συνδέει την «Ατζέντα 2030» με στόχο τουλάχιστον 25% συμμετοχής της ελληνικής βιομηχανίας στα εξοπλιστικά προγράμματα και με έναν 20ετή σχεδιασμό προμηθειών. Είναι πολιτική κατεύθυνση και ισχυρισμός του υπουργού, όχι ανακοίνωση νέας διμερούς συμφωνίας με την Κύπρο.
Ο Δένδιας αναφέρει ότι από συμβασιοποιημένα προγράμματα ύψους €7 δισ., τα €1,5 δισ. διοχετεύονται στην εγχώρια βιομηχανία. Θέτει επίσης στόχο παραγωγής 15.000 drones ετησίως από εργοστάσια του υπουργείου έως το τέλος του 2026 και κατονομάζει τα ελληνικά αντι-drone συστήματα «Κένταυρος», «Υπερίων», «Τηλέμαχος» και «Τεύκρος». Οι στόχοι παραγωγής πρέπει να διακριθούν από παραδόσεις που έχουν ήδη πραγματοποιηθεί.
Το πραγματικό τεστ της βιομηχανικής πολιτικής
Το ποσοστό εγχώριας συμμετοχής αποκτά αξία όταν αντιστοιχεί σε σχεδιασμό, κρίσιμα εξαρτήματα, λογισμικό, δοκιμές και υποστήριξη στον χρόνο. Μια απλή τελική συναρμολόγηση ή μεταπώληση δεν δημιουργεί την ίδια τεχνογνωσία. Χρειάζεται επίσης να μετρηθούν το κόστος κύκλου ζωής, οι εξαγωγικές δυνατότητες και η επιχειρησιακή αξιοπιστία των συστημάτων. Αυτοί είναι οι δείκτες με τους οποίους θα κριθεί αν η δαπάνη επιστρέφει ως παραγωγική ισχύς.
Πού βρίσκεται η Κύπρος
Η Κύπρος διαθέτει εγκεκριμένο επενδυτικό σχέδιο SAFE €1,18 δισ. και έχει θέσει την ανάπτυξη εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας στην πολιτική της ατζέντα. Οι υπουργοί Άμυνας των δύο χωρών έχουν συζητήσει συνεργασία σε καινοτομία και κοινές δυνατότητες. Το ελληνικό βιομηχανικό σχέδιο μπορεί να ανοίξει χώρο για κυπριακές εταιρείες σε αισθητήρες, λογισμικό, ηλεκτρονικά ή συντήρηση, αλλά καμία τέτοια συμμετοχή δεν προκύπτει αυτομάτως από το άρθρο Δένδια.
Η στρατηγική επιλογή για τη Λευκωσία είναι να εντοπίσει σε ποιες συγκεκριμένες ικανότητες μπορεί να έχει προστιθέμενη αξία, να διαμορφώσει κοινούς τεχνικούς κανόνες και να διεκδικήσει συμμετοχή σε συμβάσεις. Χωρίς αυτά, ακόμη και μια στενή πολιτική σχέση θα αφήσει το μεγαλύτερο οικονομικό αποτέλεσμα εκτός Κύπρου. Η επόμενη απόδειξη θα είναι οι προκηρύξεις, οι αναθέσεις και η πραγματική παραγωγή.
Διαβάστε επίσης
- Η ευρωπαϊκή αμυντική δαπάνη και ο κίνδυνος κατακερματισμού
- Κύπρος, Ελλάδα και Αίγυπτος: Η αμυντική συνεργασία στην πράξη
