Η υπόθεση του Τσαρλς Ελουντού δεν αποτελεί απλώς ακόμη ένα επεισόδιο της κυπριακής γραφειοκρατικής παράνοιας. Δημιουργεί πολύ σοβαρά ερωτήματα για το κατά πόσο κάποιοι κύκλοι επιχείρησαν να βγει από τη μέση ένας κρίσιμος μάρτυρας κατηγορίας.
Θυμίζουμε ότι ο Καμερουνέζος ποδοσφαιριστής είναι μάρτυρας κατηγορίας σε ποινική υπόθεση που αφορά παράγοντες του Π.Ο. Αχυρώνα Ονήσιλου και συγκεκριμένα για καταγγελίες για πλαστογραφημένα ή «διπλά» συμβόλαια ποδοσφαιριστών.
Κι αντί η Πολιτεία να διασφαλίσει ότι ο Ελουντού θα παραμείνει στην Κύπρο μέχρι να ακουστεί η μαρτυρία του, τον συνέλαβε και τον οδήγησε στο κέντρο κράτησης «Λίμνες», με προοπτική απέλασης. Όλα αυτά ενώ, σύμφωνα με τον ΠΑΣΠ, είχε υποβάλει αίτηση ανανέωσης της άδειας παραμονής του μήνες προηγουμένως και η καθυστέρηση βάραινε τις ίδιες τις αρμόδιες υπηρεσίες.
Τι βολικό, αλήθεια! Ο μάρτυρας εξαφανίζεται από την Κύπρο, η κατάθεσή του αποδυναμώνεται ή χάνεται και στη συνέχεια όλοι σηκώνουν τα χέρια: «Χωρίς πειστική μαρτυρία δεν μπορεί να προχωρήσει η υπόθεση». Η τέλεια κυπριακή συνταγή συγκάλυψης, πασπαλισμένη με λίγη γραφειοκρατία ώστε κανένας να μη φέρει προσωπική ευθύνη.
Χάρη στην επιμονή του ΠΑΣΠ και του Σπύρου Νεοφυτίδη, ο Ελουντού αφέθηκε τελικά ελεύθερος. Αυτό όμως, δεν διαγράφει τα όσα προηγήθηκαν. Αντίθετα, καθιστά ακόμη πιο επιτακτική την ανάγκη να δοθούν εξηγήσεις: Ποιοι γνώριζαν ότι πρόκειται για βασικό μάρτυρα; Ποιοι αποφάσισαν την κράτησή του; Ποιοι πίεζαν για την απέλασή του και ποιους θα εξυπηρετούσε η απουσία του από τη δίκη;
Δεν προδικάζουμε την ενοχή κανενός. Αυτή θα κριθεί από το δικαστήριο. Για να κριθεί όμως, πρέπει οι μάρτυρες να φτάσουν στην αίθουσα του δικαστηρίου – όχι στο αεροδρόμιο με εισιτήριο χωρίς επιστροφή.
Διότι στην προκειμένη περίπτωση δεν επιχειρήθηκε απλώς η απέλαση ενός ποδοσφαιριστή. Παραλίγο να απελαθεί μαζί του και η δυνατότητα να λάμψει η αλήθεια. Και αυτό είναι πολύ πιο σοβαρό από οποιοδήποτε «γραφειοκρατικό λάθος».
Μουρίκη
