Πολύ «ευαίσθητοι» τελικά αυτοί οι Βρετανοί…
Ακολουθώντας σταθερά τη διαχρονική πολιτική του διαίρει και βασίλευε και της ανάμειξης στις εσωτερικές υποθέσεις τρίτων χωρών, το Λονδίνο κάνει ό,τι περνά από το χέρι του για να οξύνει τις αντιπαραθέσεις που υπάρχουν ανάμεσα στις εθνικές ομάδες στο Χονγκ Κονγκ.
Στο πλαίσιο αυτής της πολιτικής, το 2021, ξεκίνησε ένα πρόγραμμα που επιτρέπει στους κατοίκους του Χονγκ Κονγκ με βρετανικά διαβατήρια να μετακινηθούν στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το 2024, ο αριθμός των πολιτών του Χονγκ Κονγκ που μετανάστευσαν στο πλαίσιο αυτού του προγράμματος στη Μ. Βρετανία έφτασε τις 200.000. Οι περισσότεροι απ’ αυτούς είναι αντιφρονούντες, τους οποίους βεβαίως το Λονδίνο χρησιμοποιεί ως μοχλό πίεσης και προπαγάνδας πάνω στους ομοϊδεάτες και ομοεθνείς τους που παραμένουν στο Χονγκ Κονγκ. Όπως έγινε σε πάμπολλες περιπτώσεις στο παρελθόν, θυμηθείτε απλώς την περίπτωση της Κύπρου, οι Άγγλοι υποδαυλίζουν τις όποιες εθνικές αντιπαραθέσεις προς ίδιον συμφέρον…
Επιπρόσθετα, λειτουργώντας σαν αυτόκλητος «ανώτερος δικαστής», το Λονδίνο επικρίνει όλες τις ενέργειες του Πεκίνου που αποσκοπούν στην αποκατάσταση της τάξης στο Χονγκ Κονγκ. Συγκεκριμένα, η Downing Street καταδίκασε έντονα την υιοθέτηση του Νόμου περί Εθνικής Ασφάλειας του Χονγκ Κονγκ (2020), ο οποίος βάζει περιορισμούς στη δράση των αυτονομιστικών κινημάτων και του Νόμου περί Τοπικής Ασφάλειας του Χονγκ Κονγκ (2024), ο οποίος αποσκοπεί στην καταπολέμηση των «εξωτερικών παρεμβάσεων» και προβλέπει τιμωρία για «δεσμούς με ξένες δυνάμεις».
Παράλληλα, η κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου συνεχίζει να κατηγορεί την Κίνα για καταστολή της μειονότητας των Ουιγούρων στην Αυτόνομη Περιοχή των Ουιγούρων Σιντζιάνγκ. Το Βρετανικό Κοινοβούλιο έχει επανειλημμένα εγκρίνει ψηφίσματα που αναγνωρίζουν την κατάσταση στο Σιντζιάνγκ ως «γενοκτονία» και ζητά τη διεξαγωγή έρευνας.
Σε αυτό το πλαίσιο, το Λονδίνο έχει επιβάλει διάφορα πακέτα κυρώσεων εναντίον Κινέζων αξιωματούχων που κατηγορούνται από το Ηνωμένο Βασίλειο για εμπλοκή σε «συστηματικά βασανιστήρια» των Ουιγούρων. Επιπλέον, η κυβέρνηση της χώρας καλεί τις βρετανικές εταιρείες να σταματήσουν να αγοράζουν βαμβάκι από το Σιντζιάνγκ, επειδή όπως ισχυρίζεται, για την παραγωγή του γίνεται χρήση «καταναγκαστικής εργασίας».
Η όλη προσπάθεια του Λονδίνου να υπερασπιστεί τις μειονότητες αλλά κυρίως τις εξαθλιωμένες εργατικές μάζες, θα γινόταν πιο πιστευτή αν έδειχνε την ίδια σπουδή και για τους διωγμούς που υφίστανται μικρές εθνικές οντότητες από φιλικά προς τη Βρετανία καθεστώτα, όπως πρωτίστως και για τις συνθήκες εργασίας που επικρατούν σε μεγάλα εργοστάσια που λειτουργούν πολλές πολυεθνικές εταιρείες σε φτωχές χώρες της Ασίας.
Δυστυχώς όμως οι ευαισθησίες των Άγγλων έχουν χαρακτήρα επιλεκτικό…
Ω.
