Τη νύχτα της 16ης προς τη 17η Νοεμβρίου κορυφώνονται οι Λεοντίδες. Για το 2026, η εκτίμηση της NASA είναι λιγότερα από τρία μετέωρα ανά ώρα ακόμη και σε σκοτεινό ουρανό. Οποιος παρατηρήσει για λίγα λεπτά μπορεί εύκολα να μη δει κανένα. Η γνωστή φωτογραφία με τα πολλαπλά ίχνη είναι από την εξαιρετική καταιγίδα του 1966.
Τέσσερα καρέ από την καταιγίδα των Λεοντιδών του 1966. NOIRLab/NSF/AURA / Wikimedia Commons. CC BY 4.0.
Τα φωτεινά ίχνη δημιουργούνται όταν η Γη περνά μέσα από σωματίδια που άφησε ο κομήτης 55P/Tempel–Tuttle. Οι κόκκοι μπαίνουν στην ατμόσφαιρα με περίπου 70 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο. Καθώς αλληλεπιδρούν με τον αέρα, το αέριο και το υλικό του σωματιδίου φωτίζονται για μια στιγμή.
Το σημείο απ’ όπου φαίνονται να ξεκινούν
Αν προεκτείνει κανείς νοερά τα ίχνη προς τα πίσω, αυτά φαίνεται να συγκλίνουν στον αστερισμό του Λέοντα. Το φαινόμενο είναι προοπτικό, όπως όταν οι παράλληλες γραμμές ενός δρόμου δείχνουν να συναντιούνται στον ορίζοντα. Τα μετέωρα μπορούν να φανούν σε μεγάλη έκταση του ουρανού.
Η πιθανότητα παρατήρησης βελτιώνεται μετά τα μεσάνυχτα, όταν ο Λέων ανεβαίνει ψηλότερα. Ενα σημείο μακριά από έντονα φώτα, με μεγάλο ορατό τμήμα ουρανού, βοηθά περισσότερο από ένα τηλεσκόπιο που δείχνει μικρό πεδίο. Οι συνθήκες εκείνη τη νύχτα, όπως η νέφωση, θα κρίνουν τι μπορεί να δει κανείς από την Κύπρο.
Οι θεαματικές καταιγίδες συμβαίνουν όταν η Γη συναντήσει ιδιαίτερα πυκνή συγκέντρωση υλικού. Η θέση αυτών των συσσωρεύσεων αλλάζει καθώς η σκόνη ακολουθεί τη δική της τροχιά. Ετσι εξηγείται γιατί το ίδιο ετήσιο φαινόμενο δίνει τόσο διαφορετικό θέαμα από χρονιά σε χρονιά.
Της Ολοίβιας
The post Πότε να κοιτάξουμε για τους Λεοντίδες appeared first on SciNews.eu.
