- Η Meridiam μπορεί να επιταχύνει ένα έργο που έχει καθυστερήσει χρόνια.
- Η ιδιοκτησία φέρεται να μεταβάλλεται σε 66% γαλλική και 33% ελληνική.
- Η Κύπρος χρειάζεται θεσμικό ρόλο και όχι ενημέρωση εκ των υστέρων.
Η είσοδος της Meridiam στον Great Sea Interconnector προσφέρει μια πιθανή διέξοδο από τη χρηματοδοτική και διοικητική στασιμότητα. Όμως μια υποδομή που συνδέει την Κύπρο με την Ευρώπη δεν αξιολογείται μόνο με όρους κεφαλαίου. Αξιολογείται και με όρους ελέγχου, ασφάλειας και πολιτικής ευθύνης.
Σε παρέμβασή του στα «Νέα», ο πρώην υπουργός και ευρωβουλευτής Γιάννης Μανιάτης θέτει τρία βασικά ερωτήματα: γιατί αλλάζει ο αρχικός ελληνοκυπριακός χαρακτήρας, ποια ρήτρα διασφαλίζει ότι οι κρίσιμες άδειες παραμένουν στις ελληνικές αρχές και ποιο είναι το δεσμευτικό χρονοδιάγραμμα υλοποίησης.
## Η γαλλική ομπρέλα δεν είναι αυτόματη εγγύηση
Η νέα ισορροπία φέρεται να διαμορφώνεται σε **66% γαλλική** και **33% ελληνική** συμμετοχή. Η Meridiam διαθέτει κεφάλαια και εμπειρία σε υποδομές, αλλά η εθνικότητα του επενδυτή δεν συνεπάγεται αυτόματα πολιτική ή στρατιωτική προστασία. Άλλωστε, η κατασκευάστρια Nexans είναι ήδη γαλλική και οι καθυστερήσεις δεν απέτρεψαν τις αμφισβητήσεις.
Η ευρωπαϊκή επιχορήγηση των **€657 εκατ.** και ο στρατηγικός στόχος άρσης της ενεργειακής απομόνωσης της Κύπρου καθιστούν το έργο ευρωπαϊκής σημασίας. Αυτό απαιτεί μεγαλύτερη, όχι μικρότερη, διαφάνεια.
**Η Κύπρος δεν μπορεί να είναι απλός αποδέκτης αποφάσεων για μια υποδομή που επηρεάζει την ενεργειακή της ασφάλεια.** Η ενημέρωση εκ των υστέρων υπονομεύει την εμπιστοσύνη και δυσκολεύει την πολιτική νομιμοποίηση του έργου.
Η πλήρης επιχειρηματολογία του Γιάννη Μανιάτη δημοσιεύθηκε στα «Νέα» και αποτελεί τη βάση της παρούσας αποτίμησης.
