Σε οριακή κατάσταση φαίνεται να βρίσκεται η οικονομία στα κατεχόμενα, με τον οικονομολόγο Αχμέτ Μελιχ Καραβέλιογλου να περιγράφει ένα περιβάλλον δημοσιονομικής ασφυξίας, περιορισμένης ρευστότητας και έντονων διαρθρωτικών αδυναμιών.
Δανεισμός στα όρια και έλλειψη ρευστότητας
Σύμφωνα με τον ίδιο, η «κυβέρνηση» έχει εξαντλήσει τα περιθώρια δανεισμού, ενώ οι τράπεζες αδυνατούν πλέον να στηρίξουν περαιτέρω τη χρηματοδότηση, καθώς έχουν φτάσει στα όρια των κεφαλαιακών τους δυνατοτήτων.
Ιδιαίτερα ανησυχητικό στοιχείο αποτελεί το γεγονός ότι ο νέος δανεισμός κατευθύνεται σχεδόν αποκλειστικά στην κάλυψη μισθολογικών αναγκών, χωρίς σαφές σχέδιο αποπληρωμής, γεγονός που εντείνει τις ανησυχίες για τη βιωσιμότητα του δημόσιου χρέους.
Πληθωρισμός και έλλειψη διαφάνειας
Ο πραγματικός πληθωρισμός εκτιμάται ότι προσεγγίζει το 38% από την αρχή του έτους, επιβαρύνοντας σημαντικά το κόστος ζωής.
Παράλληλα, καταγράφονται καθυστερήσεις στη δημοσιοποίηση οικονομικών στοιχείων, γεγονός που, σύμφωνα με τον Καραβέλιογλου, πλήττει την αξιοπιστία των θεσμών και δυσχεραίνει τον οικονομικό προγραμματισμό.
Δημόσιο χρέος και δομικές αδυναμίες
Το δημόσιο χρέος έχει φτάσει τα 22 δισ. τουρκικές λίρες, επίπεδο που χαρακτηρίζεται μη βιώσιμο υπό τις παρούσες συνθήκες.
Ο οικονομολόγος κάνει λόγο για έναν διογκωμένο και αναποτελεσματικό δημόσιο τομέα, επισημαίνοντας την ανάγκη μεταρρυθμίσεων, ιδιαίτερα στο μισθολογικό σύστημα, με στόχο πιο δίκαιη κατανομή εισοδημάτων.
Πίεση στον πρωτογενή τομέα
Ιδιαίτερα δύσκολη είναι η κατάσταση και στη γεωργία και την κτηνοτροφία, όπου το αυξημένο κόστος παραγωγής – κυρίως λόγω εισαγόμενων ζωοτροφών – σε συνδυασμό με τη μείωση του ανθρώπινου δυναμικού, οδηγούν σε συρρίκνωση του κλάδου.
Ως πιθανή λύση προτείνεται η ρύθμιση της εισαγωγής κρέατος, ώστε να περιοριστεί το κόστος για τους καταναλωτές και να ενισχυθούν τα δημόσια έσοδα.
Πολιτικές ευθύνες και έλλειψη στρατηγικής
Ο Καραβέλιογλου ασκεί έντονη κριτική στο πολιτικό σύστημα, κάνοντας λόγο για απουσία ουσιαστικού οικονομικού σχεδίου και προσκόλληση σε βραχυπρόθεσμες πολιτικές σκοπιμότητες.
Όπως επισημαίνει, η κοινωνία εμφανίζεται ολοένα και πιο επιφυλακτική απέναντι στις εξαγγελίες, ζητώντας συγκεκριμένες λύσεις και σαφές σχέδιο εξόδου από την κρίση.
Συμπέρασμα
Η οικονομία στα κατεχόμενα φαίνεται να εισέρχεται σε μια περίοδο αυξημένων κινδύνων, με τη βιωσιμότητα των δημόσιων οικονομικών, τη σταθερότητα του τραπεζικού συστήματος και την κοινωνική συνοχή να τίθενται υπό δοκιμασία.
