Ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, Νίκος Χριστοδουλίδης, φαίνεται πως μια Κυριακή ξύπνησε με φρέσκια έμπνευση: «Γιατί να μην δώσουμε και στις γυναίκες την επιλογή να κάνουν θητεία;». Εθελοντικά φυσικά, γιατί δεν θέλουμε να καταστρέψουμε τα σχέδιά τους για σπουδές, καριέρα ή προσωπική ζωή. Όχι, το ζητούμενο είναι να τις κάνουμε να δουν την Εθνική Φρουρά σαν μια ευκαιρία να ζήσουν τη «μεγάλη περιπέτεια» — με άρωμα παραλλαγής και ένα βαρετό κράνος.
Η ιδέα συνοδεύεται από ένα ευχάριστο εύρος θητείας: από έξι μέχρι δεκατέσσερις μήνες. Δηλαδή, λίγο παραπάνω από τον χρόνο που χρειάζεται κάποιος για να τελειώσει τη σειρά του στο Netflix ή να μάθει επιτέλους να οδηγεί χωρίς να κάνει παρκάρισμα με τρεις κινήσεις. Οι γυναίκες που θα το επιλέξουν αυτό θα έχουν την ευκαιρία να μάθουν τη χρήση του όπλου (που, όχι, δεν είναι τόσο «ελαφρύ» όσο φαίνεται στις ταινίες) και την τέχνη της παράταξης σε σχηματισμό, κάτι που σίγουρα θα τους φανεί χρήσιμο όταν χρειαστεί να αντιμετωπίσουν τις καθημερινές «μάχες» στο γραφείο.
Αν το σκεφτούμε λίγο πιο στρατηγικά, γιατί να μην κοιτάξουμε το Ισραήλ; Εκεί, οι γυναίκες συμμετέχουν ενεργά στον στρατό και μάλιστα κάνουν θητεία κανονικότατα, όχι εθελοντικά. Έχουν καταφέρει να συνδυάσουν τη στρατιωτική πειθαρχία με τον δυναμισμό, ενώ παράλληλα συνεχίζουν να κάνουν ό,τι κάνει κάθε άλλος πολίτης. Οπότε, γιατί να υστερούμε; Άλλωστε, ποια Κυπραία δεν θα ήθελε να φοράει τη στολή παραλλαγής, να παίρνει μέρος σε ασκήσεις και να νιώθει ότι συμβάλλει στην άμυνα της χώρας απέναντι στην τουρκική κατοχή; Για να μην πούμε πόσο ωραία θα δείχνει η φωτογραφία της με φόντο το στρατόπεδο στο Instagram.
Πέρα από την ειρωνική διάθεση, όμως, το ερώτημα που μας βασανίζει όλους είναι το εξής: «Αυτή είναι η λύση;» Εννοείται πως όχι! Το πρόβλημα της Κύπρου δεν είναι αν οι γυναίκες θα κάνουν ή όχι θητεία. Το πρόβλημα της Κύπρου είναι ότι κανείς δεν ξέρει ακριβώς τι κάνουμε εδώ και 50 χρόνια. Γιατί, κακά τα ψέματα, ο στρατός μας είναι εκείνος που έχει περισσότερους φαντάρους στα καφενεία παρά στα στρατόπεδα, εκεί που τα οπλικά συστήματα κάνουν περισσότερες μέρες “παύση για συντήρηση” παρά επιχειρησιακές.
Και ξαφνικά, ο Πρόεδρος μας σκέφτηκε: «Θα φτιάξουμε τη στρατιωτική κατάσταση βάζοντας γυναίκες να υπηρετήσουν». Ναι, γιατί αυτό ήταν το μόνο που έλειπε. Το πραγματικό θέμα δεν είναι καν η τουρκική κατοχή ή οι «ενισχυμένες δυνάμεις» της Εθνικής Φρουράς που μας διαφημίζει ο Πρόεδρος. Το θέμα είναι ότι βάζουμε πλάνο πάνω στο πλάνο, χωρίς ποτέ να κοιτάξουμε τον χάρτη. Αντί να ασχοληθούμε με την αναβάθμιση της εκπαίδευσης, της τεχνολογίας και της στρατηγικής μας, αποφασίσαμε πως το πρόβλημα λύνεται με την προσθήκη γυναικών. Σαν να λέμε ότι ένα ψυγείο που δεν κλείνει σωστά, μπορεί να φτιαχτεί αν το βάψουμε ροζ. Και στο τέλος της ημέρας, θα συνεχίσουμε να ρωτάμε: «Αλλού δεν είναι το θέμα;» Και ναι, φίλε μου, αλλού είναι. Όσο η στρατηγική μας παραμένει η ίδια, είτε με άντρες είτε με γυναίκες, θα συνεχίσουμε να παίζουμε παιχνίδια στα χαρακώματα της ιστορίας μας. Αλλά τουλάχιστον, θα το κάνουμε με στυλ και καμουφλάζ!
