ΙΑΤΡΙΚΗ · ΓΕΝΕΤΙΚΗ ΚΑΙ ΟΡΑΣΗ
Το ίδιο γονίδιο μπορεί να συνδέεται με πολύ διαφορετικές εκδηλώσεις νόσου. Νέα ευρήματα δείχνουν γιατί η γενετική διάγνωση χρειάζεται να κοιτάζει πέρα από την πιο γνωστή εικόνα μιας σπάνιας διαταραχής.
Μικρή κλινική γενετική μελέτη και εργαστηριακά πειράματα3 λεπτά ανάγνωσης
ΤΟ ΓΟΝΙΔΙΟIDUA
ΟΙ ΑΣΘΕΝΕΙΣ14 με μελαγχρωστική αμφιβληστροειδοπάθεια
ΤΟ ΟΡΙΟΔεν πρόκειται για νέα θεραπεία
Οταν η όραση είναι η βασική ένδειξη
Διεθνής ομάδα με συμμετοχή του UCL, του Πανεπιστημίου του Manchester και του Greenwood Genetic Center εντόπισε συγκεκριμένους συνδυασμούς παραλλαγών του γονιδίου IDUA σε 14 ασθενείς με μελαγχρωστική αμφιβληστροειδοπάθεια. Η μελέτη δημοσιεύτηκε στο The American Journal of Human Genetics και παρουσιάστηκε από το UCL στις 8 Οκτωβρίου.
Το IDUA συνδέεται συνήθως με τη βλεννοπολυσακχαρίδωση τύπου Ι, γνωστή ως MPS I, μια σπάνια μεταβολική διαταραχή που μπορεί να επηρεάζει πολλά όργανα. Στους ασθενείς της νέας εργασίας, όμως, η απώλεια όρασης ήταν η πρώτη και ορισμένες φορές η μόνη εμφανής ένδειξη ενός υποκείμενου προβλήματος.
Ο ρόλος της κυτταρικής ανακύκλωσης
Το γονίδιο περιέχει τις οδηγίες για το ένζυμο άλφα-L-ιδουρονιδάση. Το ένζυμο δρα στα λυσοσώματα, διαμερίσματα του κυττάρου που διασπούν και ανακυκλώνουν υλικά. Οταν η λειτουργία του μειώνεται σημαντικά, συγκεκριμένα μεγάλα μόρια σακχάρων μπορούν να συσσωρεύονται και να διαταράσσουν τη λειτουργία των ιστών.
Αυτή η περιγραφή εξηγεί γιατί ένα γονίδιο δεν αντιστοιχεί πάντα σε μία αμετάβλητη κλινική εικόνα. Οι παραλλαγές του μπορεί να επηρεάζουν διαφορετικά την παρασκευή ή τη δραστικότητα της πρωτεΐνης. Η τελική επίδραση εξαρτάται από τη λειτουργία που απομένει και από το πόσο ευάλωτοι είναι διαφορετικοί ιστοί σε αυτή την αλλαγή.
Τεκμηρίωση: [3]
Λίγη λειτουργία, διαφορετικό αποτέλεσμα
Οι ερευνητές εξέτασαν τις γενετικές αλλαγές και με εργαστηριακά πειράματα. Οι συγκεκριμένοι συνδυασμοί δεν ήταν οι τυπικοί βαρείς συνδυασμοί της κλασικής MPS I. Σε ορισμένες περιπτώσεις παρέμενε ένα πολύ μικρό μέρος φυσιολογικής ενζυμικής λειτουργίας, περίπου 0,5% έως 2%, με διαφορετικούς μηχανισμούς διαταραχής.
Η ομάδα υποθέτει ότι αυτή η υπολειπόμενη λειτουργία μπορεί να προστατεύει ορισμένα όργανα, ενώ ο αμφιβληστροειδής παραμένει ευάλωτος. Πρόκειται για ερμηνεία που χρειάζεται περαιτέρω διερεύνηση. Η μελέτη δεν αποδεικνύει ότι το ίδιο ποσοστό λειτουργίας προβλέπει με ακρίβεια την πορεία κάθε ανθρώπου ή ότι όλοι οι φορείς μιας παραλλαγής θα έχουν το ίδιο πρόβλημα.
Τι αλλάζει στη διαγνωστική αναζήτηση
Το εύρημα ενισχύει την ανάγκη να εξετάζονται μεταβολικά γονίδια και σε ορισμένες κληρονομικές παθήσεις του αμφιβληστροειδούς. Μπορεί επίσης να βοηθήσει στην ερμηνεία αποτελεσμάτων γενετικού ελέγχου, όταν η κλινική εικόνα φαίνεται πολύ ηπιότερη από την πιο γνωστή περιγραφή μιας νόσου. Η ερμηνεία παραμένει εξειδικευμένη διαδικασία.
Η ομάδα περιλαμβάνει μόνο 14 ασθενείς, επομένως δεν δίνει εκτίμηση του πόσο συχνή είναι αυτή η αιτία σε ολόκληρο τον πληθυσμό. Δεν παρουσιάζει νέα αποδεδειγμένη θεραπεία για την όραση. Το άμεσο επιστημονικό κέρδος είναι μια πιο πλήρης εικόνα του φάσματος της νόσου και ένα καλύτερα τεκμηριωμένο ερώτημα για μελλοντικές μελέτες.
Πηγές και επιστημονική τεκμηρίωση
The post Ενα γνωστό γονίδιο αποκαλύπτει απρόσμενη σύνδεση με την κληρονομική απώλεια όρασης appeared first on SciNews.eu.
