Strategist Ai · AI Takeaways
- Τα μελλοντικά κανονικά όρια φθάνουν 70 χρόνια ή περισσότερο σε πέντε χώρες στην άσκηση του ΟΟΣΑ.
- Η σύγκριση αφορά διαφορετικές γενιές: συνταξιοδότηση το 2024 και είσοδο στην εργασία το 2024.
- Η γήρανση πιέζει τη σχέση ανάμεσα σε εισφορές, παροχές και διάρκεια εργασίας.
Η συζήτηση για σύνταξη στα 70 δεν αφορά έναν ενιαίο νέο κανόνα που εφαρμόζεται από σήμερα σε όλη την Ευρώπη. Αφορά τη μακροχρόνια πορεία των συστημάτων, τις διαφορές ανά χώρα και, κυρίως, τη γενιά που μπαίνει τώρα στην αγορά εργασίας.
Στο Pensions at a Glance 2025, ο ΟΟΣΑ υπολογίζει ότι τα μελλοντικά κανονικά όρια φθάνουν τα 70 χρόνια ή περισσότερο στη Δανία, την Εσθονία, την Ιταλία, την Ολλανδία και τη Σουηδία, με βάση την ισχύουσα νομοθεσία και τις παραδοχές της έκθεσης.
| Μέγεθος | Άνδρες | Γυναίκες |
|---|---|---|
| Μέσο κανονικό όριο για συνταξιοδότηση το 2024 | 64,7 έτη | 63,9 έτη |
| Μελλοντικό όριο για είσοδο στην εργασία το 2024 | 66,4 έτη | 65,9 έτη |
| Μεταβολή μέσου όρου | +1,7 έτη | +2,0 έτη |
Δύο γενιές στον ίδιο πίνακα
Ο μέσος κανονικός χρόνος συνταξιοδότησης στις χώρες του ΟΟΣΑ αυξάνεται από 64,7 σε 66,4 έτη για τους άνδρες και από 63,9 σε 65,9 για τις γυναίκες. Η πρώτη τιμή αφορά όσους συνταξιοδοτούνται το 2024· η δεύτερη όσους αρχίζουν την εργασιακή τους διαδρομή το ίδιο έτος.
Δεν πρόκειται για πρόβλεψη ότι όλοι θα εργάζονται υποχρεωτικά μέχρι την ίδια ηλικία ούτε για βεβαιότητα σχετικά με τη νομοθεσία πολλών δεκαετιών μετά. Οι αλλαγές που έχουν ήδη θεσπιστεί δίνουν κατεύθυνση, αλλά μελλοντικές πολιτικές αποφάσεις μπορούν να μεταβάλουν τη διαδρομή.
Ο πληθυσμός αλλάζει την αριθμητική
Σύμφωνα με τη Eurostat, την 1η Ιανουαρίου 2025 το 22% του πληθυσμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης ήταν ηλικίας 65 ετών και άνω. Η γήρανση επηρεάζει τη σχέση ανάμεσα στον χρόνο καταβολής εισφορών και στον χρόνο λήψης σύνταξης.
Σε ένα διανεμητικό σύστημα, οι σημερινές εισφορές χρηματοδοτούν κυρίως τις σημερινές παροχές. Όταν αλλάζει η αναλογία εργαζομένων προς συνταξιούχους, οι διαθέσιμες επιλογές συνδέουν τα έσοδα του συστήματος, το ύψος παροχών, την απασχόληση και την ηλικία εξόδου.
Η μετάβαση έχει κόστος και άνιση επίδραση
Η ενίσχυση αποταμιευτικών ή επαγγελματικών πυλώνων μπορεί να προσθέσει διαφορετικές πηγές εισοδήματος. Δεν εξαφανίζει, όμως, τις ήδη υφιστάμενες υποχρεώσεις του δημόσιου συστήματος. Για ένα διάστημα χρειάζεται να χρηματοδοτούνται και οι σημερινές συντάξεις και η αποταμίευση για τις επόμενες.
Επίσης, η δυνατότητα παραμονής στην εργασία δεν είναι ίδια για όλα τα επαγγέλματα ή για ανθρώπους με διαφορετική υγεία και διαδρομή ασφάλισης. Μια μεταρρύθμιση αξιολογείται και από το πώς αντιμετωπίζει αυτές τις διαφορές. Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι μόνο το όριο στον νόμο, αλλά αν η σύνταξη παραμένει επαρκής και το σύστημα χρηματοδοτήσιμο.
Strategist
