Ένα πλήρες και μακρόχρονο κλείσιμο θα εξαντλούσε γρήγορα τη διεθνή ανοχή και θα έβλαπτε το ίδιο το Ιράν. Η επιλεκτική ροή, αντίθετα, επιτρέπει διαφοροποίηση μεταξύ φίλων και αντιπάλων, δημιουργεί αβεβαιότητα και κρατά την κλιμάκωση κάτω από το κατώφλι ολοκληρωτικού πολέμου.
- Η Τεχεράνη συνδέει την πρόσβαση με τη στάση κάθε χώρας απέναντι στις αμερικανικές κυρώσεις.
- Οι επιλεκτικές άδειες δημιουργούν εξάρτηση και πολιτικό κίνητρο ουδετερότητας.
- Οι σκοτεινές διελεύσεις περιορίζουν τη διαφάνεια και αυξάνουν το περιθώριο άρνησης.
- Το Ιράν επιχειρεί να μετατρέψει τη γεωγραφία σε σύστημα ανταμοιβής και τιμωρίας.
Η στρατηγική λογική της επιλογής
Η απόλυτη απαγόρευση ενώνει τους αντιπάλους. Η διαφοροποιημένη πρόσβαση τους διαιρεί. Χώρες που εξαρτώνται από το πετρέλαιο έχουν κίνητρο να αποφύγουν ανοιχτή στήριξη της Ουάσιγκτον αν πιστεύουν ότι μπορούν να εξασφαλίσουν εξαίρεση.
Η ναυτική συνοδεία ως αντι-στρατηγική
Οι ΗΠΑ μπορούν να προστατεύουν επιλεγμένα πλοία, αλλά κάθε συνοδεία αυξάνει κόστος και κίνδυνο επεισοδίου. Η Τεχεράνη δεν χρειάζεται να νικήσει το αμερικανικό ναυτικό. Αρκεί να κάνει την κανονική εμπορική ροή ακριβή και πολιτικά αβέβαιη.
Το όριο της ιρανικής μόχλευσης
Αν η πίεση προκαλέσει μόνιμη στροφή σε εναλλακτικές διαδρομές, στρατηγικά αποθέματα και άλλους προμηθευτές, η αξία του Ορμούζ ως όπλου θα μειωθεί. Η αποτελεσματικότητα εξαρτάται από το να παραμένει η απειλή σοβαρή αλλά αναστρέψιμη.
