- Η Τεχεράνη δεν αντιμετωπίζει το Ορμούζ ως ξεχωριστό τεχνικό ζήτημα.
- Συνδέει τη δίοδο με κυρώσεις, στρατιωτική παρουσία και συμμαχικές δυνάμεις στη Μέση Ανατολή.
- Η πιθανή συμφωνία με το Ομάν είναι αναγκαία αλλά όχι επαρκής για αποκλιμάκωση.
Το Ιράν επιχειρεί να μετατρέψει τον έλεγχο των **Στενών του Ορμούζ** από μέσο άμεσης πίεσης σε μοχλό επαναδιαπραγμάτευσης ολόκληρης της περιφερειακής αρχιτεκτονικής ασφαλείας. Το μήνυμα της Τεχεράνης είναι ότι μια τεχνική συμφωνία με το Ομάν για τη ναυσιπλοΐα δεν θα οδηγήσει αυτομάτως στο άνοιγμα της διόδου.
Η ιρανική ηγεσία θέτει ένα εκτεταμένο πλαίσιο απαιτήσεων: τερματισμό των εχθροπραξιών, παύση μελλοντικών απειλών, άρση του ναυτικού αποκλεισμού, αποχώρηση αμερικανικών δυνάμεων από την περιοχή, **άρση όλων των κυρώσεων**, αποδέσμευση περιουσιακών στοιχείων και **αποζημιώσεις για τις συγκρούσεις του 2025 και του 2026**.
## Από τη ναυσιπλοΐα στη νέα ισορροπία ισχύος
Η διαπραγματευτική λογική είναι σαφής. Η Τεχεράνη γνωρίζει ότι η διεθνής πίεση για αποκατάσταση των ενεργειακών ροών είναι ισχυρότερη από την πίεση που θα προκαλούσε οποιοδήποτε επιμέρους διμερές ζήτημα. Ενσωματώνει λοιπόν στο ίδιο πακέτο τη Χεζμπολάχ, τη Χαμάς, τους Χούθι και την αμερικανική στρατιωτική παρουσία.
Από την πλευρά της, η Ουάσιγκτον διατηρεί ως κεντρικό ζήτημα τον πυρηνικό κίνδυνο και το ιρανικό απόθεμα ουρανίου εμπλουτισμένου στο **60%**. Πρόκειται για δύο ατζέντες που δεν συμπίπτουν εύκολα: οι ΗΠΑ επιδιώκουν περιορισμένη συμφωνία ασφαλείας, ενώ το Ιράν ζητεί συνολική αναθεώρηση της σχέσης ισχύος.
**Το πραγματικό διακύβευμα δεν είναι μόνο πότε θα ανοίξει το Ορμούζ, αλλά ποιος θα καθορίσει τους όρους της επόμενης περιφερειακής τάξης.** Μέχρι να γεφυρωθεί αυτή η διαφορά, κάθε ενδιάμεση συμφωνία θα παραμένει εύθραυστη.
