Η Κίνα αποδεικνύει ότι για να αποκτήσει μια χώρα πετρελαϊκή ισχύ δεν χρειάζεται να είναι κορυφαίος παραγωγός. Αρκεί να είναι ο μεγαλύτερος και πιο ευέλικτος αγοραστής, με αποθήκες, διυλιστήρια και κρατικό συντονισμό.
- Τα κινεζικά αποθέματα πλησιάζουν το 1 δισ. βαρέλια.
- Το Πεκίνο μπορεί να αυξάνει ή να μειώνει γρήγορα τη ζήτηση.
- Οι περιορισμοί εξαγωγών καυσίμων επηρεάζουν ολόκληρη την Ασία.
- Η ενεργειακή ασφάλεια μετατρέπεται σε γεωοικονομική επιρροή.
Η αντιστροφή της σχέσης με τους παραγωγούς
Παραδοσιακά, η ισχύς βρισκόταν στις χώρες που μπορούσαν να περιορίσουν την παραγωγή. Η Κίνα δημιουργεί το αντίστροφο μοντέλο: επηρεάζει την αγορά μεταβάλλοντας τον ρυθμό εισαγωγών και αποδέσμευσης αποθεμάτων. Σύμφωνα με την ανάλυση του Economist, οι αγορές για αποθήκευση μπορεί να πρόσθεσαν $10–$20 ανά βαρέλι πριν από την τελευταία κρίση.
Στρατηγική αυτονομία
Με περίπου 200 εκατ. βαρέλια νέων αποθεμάτων μέσα σε έναν χρόνο, το Πεκίνο αγοράζει χρόνο απέναντι σε αποκλεισμούς, κυρώσεις και περιφερειακές κρίσεις. Ο έλεγχος των διυλιστηρίων και των εξαγωγών καυσίμων επιτρέπει επίσης να προστατεύει την εσωτερική αγορά και να πιέζει γειτονικούς αγοραστές.
Η πετρελαϊκή δύναμη της Κίνας είναι τελικά δύναμη συντονισμού. Σε αντίθεση με τις αγορές της Δύσης, το κράτος μπορεί να κινητοποιεί εισαγωγές, αποθέματα και βιομηχανική παραγωγή ως ενιαίο στρατηγικό σύστημα.
