Το χαμηλό ποσοστό στεγαστικής επιβάρυνσης των νέων στην Κύπρο μπορεί να είναι στατιστική επιτυχία αλλά στρατηγική προειδοποίηση. Όταν η ανεξαρτησία αναβάλλεται επειδή το εισόδημα δεν επαρκεί, το κόστος μεταφέρεται στη δημιουργία οικογένειας, στην κινητικότητα εργασίας και στη δημογραφία.
Η ανεργία 15–24 ετών στο 14,7% δείχνει ότι η μετάβαση από εκπαίδευση σε εργασία παραμένει αδύναμο σημείο. Η στεγαστική πολιτική και η πολιτική απασχόλησης δεν μπορούν πλέον να σχεδιάζονται χωριστά.
- Η Eurostat καταγράφει στεγαστική επιβάρυνση νέων 2,8% στην Κύπρο.
- Η νεανική ανεργία αυξήθηκε σε 14,7%.
- Η παραμονή στο πατρικό αποκρύπτει μέρος του πραγματικού κόστους.
- Η καθυστερημένη ανεξαρτησία επηρεάζει δημογραφία και παραγωγικότητα.
- Απαιτείται ενιαία στρατηγική για πρώτη εργασία, στέγη και μεταφορές.
Το πρόβλημα της μέτρησης
Οι δείκτες περιγράφουν όσους έχουν ήδη δημιουργήσει ανεξάρτητο νοικοκυριό. Δεν μετρούν επαρκώς την αναβληθείσα ζήτηση, δηλαδή τους νέους που θα ήθελαν να φύγουν αλλά δεν μπορούν να αναλάβουν ενοίκιο και λογαριασμούς.
Το δημογραφικό αποτέλεσμα
Η καθυστέρηση στη στέγη μεταθέτει αποφάσεις για γάμο και παιδιά. Σε μια χώρα που χρειάζεται ανθρώπινο κεφάλαιο, η απώλεια χρόνου στην αρχή της ενήλικης ζωής γίνεται μακροπρόθεσμος δημοσιονομικός και κοινωνικός κίνδυνος.
Ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο
Η Κύπρος χρειάζεται συνδυασμό θεσμικής ενοικιαζόμενης κατοικίας, αξιοπρεπών αρχικών μισθών και γρήγορων μεταφορών. Η πολιτική επιτυχία πρέπει να μετριέται από το πόσοι νέοι μπορούν να επιλέξουν ανεξαρτησία, όχι μόνο από το πόσοι δεν καταγράφονται ως επιβαρυμένοι.
