Η αντιπαράθεση Ισραήλ–Τουρκίας έχει περάσει από τις δηλώσεις στο lawfare και από εκεί στη μάχη περιφερειακής νομιμοποίησης. Η τουρκική επιδίωξη διεθνούς εντάλματος κατά του Μπενιαμίν Νετανιάχου απαντήθηκε με έναν ισραηλινό κατάλογο κατηγοριών κατά του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, στον οποίο η κατοχή του βόρειου τμήματος της Κύπρου κατέχει κεντρική θέση.
- Η Άγκυρα χρησιμοποιεί τη δικαστική οδό για να αυξήσει το πολιτικό κόστος του Ισραήλ.
- Το Ισραήλ απαντά αμφισβητώντας την ηθική και νομική νομιμοποίηση της Τουρκίας.
- Η Κύπρος λειτουργεί ως ισχυρό διεθνές αντεπιχείρημα απέναντι στην Άγκυρα.
- Η Συρία μετατρέπει τη ρητορική ένταση σε κίνδυνο άμεσης στρατιωτικής τριβής.
Η λογική του lawfare
Η τουρκική υπόθεση συνδέεται με την αναχαίτιση στολίσκου προς τη Γάζα σε διεθνή ύδατα ανοικτά της Κύπρου. Οι σοβαρές κατηγορίες της Άγκυρας δεν αποτελούν δικαστικά αποδεδειγμένα γεγονότα. Λειτουργούν, όμως, ως μέσο πολιτικής πίεσης, περιορισμού μετακινήσεων και δημιουργίας επικοινωνιακού κόστους.
Η ισραηλινή αντίδραση αρνείται να απαντήσει μόνο νομικά. Μεταφέρει το debate στη συνέπεια του κατηγόρου: Κούρδοι, Χαμάς, φυλακισμένοι αντίπαλοι και Κύπρος συγκροτούν ένα αντί-αφήγημα περί επιλεκτικής επίκλησης του διεθνούς δικαίου.
Η ευκαιρία και ο κίνδυνος για τη Λευκωσία
Η ρητή αναφορά στην κατοχή δίνει στην Κυπριακή Δημοκρατία πρόσθετη ορατότητα σε μια στιγμή μεγάλης διεθνούς προσοχής. Η έξυπνη αξιοποίηση δεν είναι να υιοθετήσει το σύνολο της ισραηλινής ρητορικής, αλλά να επαναφέρει σταθερά τις αποφάσεις του ΟΗΕ, την ανάγκη τερματισμού της κατοχής και την αρχή ότι το διεθνές δίκαιο εφαρμόζεται καθολικά.
Ταυτόχρονα, η τουρκοϊσραηλινή τριβή στη Συρία αυξάνει τον κίνδυνο κλιμάκωσης που θα επηρεάσει ενέργεια, θαλάσσιες οδούς και συμμαχίες. Η Κύπρος κερδίζει όταν εμφανίζεται ως συνεπής φορέας νομιμότητας και σταθερότητας, όχι όταν γίνεται προέκταση της επικοινωνιακής στρατηγικής οποιασδήποτε πλευράς.
