- Το σχόλιο επικρίνει την προετοιμασία στρατιωτικών εγγυήσεων χωρίς αντίστοιχα σαφές σχέδιο ειρήνης.
- Θέτει το ερώτημα της κλιμάκωσης εάν στρατιώτες χωρών του ΝΑΤΟ εμπλακούν άμεσα με ρωσικές δυνάμεις.
- Συνδέει τις αυξημένες στρατιωτικές δαπάνες με τις κοινωνικές και οικονομικές πιέσεις στην Ευρώπη.
Η «Συμμαχία των Προθύμων» έχει ένα παράξενο τρόπο να προετοιμάζεται για την ειρήνη: ετοιμάζεται για πόλεμο! Με μπροστάρηδες τη Βρετανία και τη Γαλλία, σχεδιάζει εγγυήσεις ασφαλείας, περισσότερα όπλα, ενώ ολοένα και πιο συχνά γίνεται λόγος για ανάπτυξη πολυεθνικής δύναμης στην Ουκρανία μετά από μια ενδεχόμενη εκεχειρία. Στρατιωτικά σχέδια υπάρχουν. Δυνάμεις υπάρχουν. Όπλα υπάρχουν. Το μόνο που παραμένει θολό, για να μη πω σκοτεινό, είναι το σχέδιο για την ίδια την ειρήνη...
Και κάπου εδώ τα πράγματα γίνονται επικίνδυνα.
Η Μόσχα έχει ήδη ξεκαθαρίσει ότι δεν πρόκειται να αποδεχθεί στρατεύματα χωρών του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία. Ας αφήσουμε λοιπόν για λίγο τις βαρύγδουπες διακηρύξεις και ας πάμε στο απλό ερώτημα: τι γίνεται αν αύριο σε μια πιθανή εμπλοκή, ένας Ρώσος στρατιώτης πυροβολήσει έναν Βρετανό ή έναν Γάλλο στην Ουκρανία; Ποιος απαντά; Πώς απαντά; Και κυρίως, πού σταματά μετά η αλυσίδα της κλιμάκωσης;
Γιατί είναι εύκολο να βαφτίζεις μια στρατιωτική δύναμη «εγγύηση ασφαλείας». Πολύ δυσκολότερο είναι να εξηγήσεις τι θα συμβεί όταν αυτή η δύναμη βρεθεί απέναντι σε έναν ρωσικό στρατό με το δάχτυλο στη σκανδάλη.
Υπάρχει και μια άλλη, βολικά ξεχασμένη λεπτομέρεια. Η «Συμμαχία των Προθύμων» δεν είναι ούτε ΝΑΤΟ ούτε Ευρωπαϊκή Ένωση. Είναι μια ομάδα κρατών που αποφάσισαν ότι είναι περισσότερο «πρόθυμα» από τα υπόλοιπα να μπουν βαθύτερα στην ουκρανική σύγκρουση. Μόνο που, αν τα πράγματα στραβώσουν, τον λογαριασμό δεν θα τον πληρώσουν μόνο οι πρόθυμοι. Θα τον πληρώσουμε όλοι!
Και μιλώντας για λογαριασμό: περισσότερα όπλα, περισσότερες στρατιωτικές δαπάνες, περισσότερα δισεκατομμύρια. Και όλα αυτά τη στιγμή που η Ευρώπη μετρά ακρίβεια, κοινωνικές πιέσεις και οικονομική στασιμότητα. Ενώ για τους λαούς «το ταμείο είναι μονίμως μείον», για την πολεμική βιομηχανία φαίνεται ότι το ταμείο παραμένει μονίμως ανοικτό και γεμάτο…
Η Ουκρανία έχει δικαίωμα να υπερασπιστεί τον εαυτό της. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η Ευρώπη οφείλει να βαδίζει με κλειστά μάτια προς κάθε νέα στρατιωτική κλιμάκωση ούτε ότι όποιος ζητά διπλωματία πρέπει να αντιμετωπίζεται περίπου σαν προδότης φιλορώσσος και νοσταλγός του κομμουνισμού.
Μέσα από τις παρεμβάσεις που γίνονται από πλευράς των Γάλλο Βρετανών εξάγεται ένα αβίαστο συμπέρασμα: Οι «πρόθυμοι» μπορούν να μας πουν ποια όπλα χρειάζονται, πόσα στρατεύματα μπορεί να αναπτυχθούν και ποιες εγγυήσεις θα δοθούν. Για το πώς όμως θα σταματήσει ο πόλεμος, απαντήσεις δεν υπάρχουν.
Κι εδώ βρίσκεται η παραδοξότητα: να σχεδιάζεις μέχρι τελευταίας λεπτομέρειας τον πόλεμο που λες ότι θέλεις να αποτρέψεις, αλλά να μην παρουσιάζεις έστω μια ρεαλιστική, υλοποιήσιμη πρόταση για την ειρήνη.
Εν κατακλείδι:
Πρόθυμοι για όπλα υπάρχουν.
Πρόθυμοι για στρατεύματα υπάρχουν.
Πρόθυμοι για περισσότερα δισεκατομμύρια επίσης υπάρχουν.
Για την ειρήνη ποιος είναι πρόθυμος;
Ω.
