- Η ΕΔΕΚ καλείται να επιλέξει ανάμεσα στην πραγματική ανανέωση και στην ανακύκλωση προσώπων που συνδέθηκαν με την εκλογική της κατάρρευση.
- Η Σοφία Χριστοδούλου δεν αποτελεί εγγυημένη λύση, αλλά διαθέτει το πλεονέκτημα ότι δεν κουβαλά τις εσωτερικές συγκρούσεις του παρελθόντος.
- Η εκλογή νέου προσώπου θα έχει νόημα μόνο εάν συνοδευτεί από πραγματική εξουσία, καθαρή πολιτική ταυτότητα και ρήξη με τους παλιούς μηχανισμούς.
Του Άρη
Η ΕΔΕΚ έμεινε εκτός Βουλής για πρώτη φορά από το 1970, έπειτα από 56 χρόνια κοινοβουλευτικής παρουσίας.
Αυτό δεν ήταν μια κακή βραδιά. Ήταν πολιτική απόφαση της κοινωνίας.
Το κόμμα αποδοκιμάστηκε για την εσωστρέφεια, τις ατελείωτες συγκρούσεις, την απώλεια της πολιτικής του ταυτότητας και την ανακύκλωση προσώπων που μιλούσαν περισσότερο μεταξύ τους παρά με τους πολίτες.
Και τώρα καλείται να αποφασίσει εάν θα αλλάξει πραγματικά ή εάν θα αναθέσει την «ανανέωσή» του σε εκείνους που το οδήγησαν μέχρι την απαξίωση.
Η υποψηφιότητα της Σοφίας Χριστοδούλου για τις εσωκομματικές εκλογές της 5ης Σεπτεμβρίου δεν εγγυάται ότι η ΕΔΕΚ θα σωθεί. Η νεαρή πρόεδρος της Νεολαίας μπορεί να μην έχει την απαιτούμενη εμπειρία. Μπορεί να αποδειχθεί ότι δεν διαθέτει τις πολιτικές αντοχές, το σχέδιο ή την ικανότητα να διαχειριστεί ένα κόμμα γεμάτο πληγές και μηχανισμούς.
Μπορεί, πολύ απλά, να μην τα καταφέρει.
Υπάρχει όμως μια κρίσιμη διαφορά: οι υπόλοιποι έχουν ήδη δοκιμαστεί.
Και απέτυχαν.
Η Σοφία Χριστοδούλου είναι 27 ετών, δικηγόρος και πρόεδρος της Νεολαίας. Στην πρώτη εκλογική της αναμέτρηση αναδείχθηκε πρώτη παγκύπρια μεταξύ των υποψηφίων της ΕΔΕΚ, συγκεντρώνοντας 1.719 ψήφους.
Σε ένα κόμμα που κατέρρευσε εκλογικά, η βάση του έδειξε προς τη νέα γενιά. Όχι επειδή η ηλικία αποτελεί από μόνη της πολιτικό προσόν, αλλά επειδή οι ΕΔΕΚίτες αναζήτησαν πρόσωπα που δεν κουβαλούν τις εσωτερικές συγκρούσεις, τις διαγραφές και τις προσωπικές βεντέτες του παρελθόντος.
Το μήνυμα ήταν μάλλον σαφές.
Το ερώτημα είναι εάν η κομματική νομενκλατούρα είναι έτοιμη να το ακούσει.
Η ΕΔΕΚ δεν χρειάζεται ακόμη έναν «έμπειρο» διαχειριστή της παρακμής της. Δεν χρειάζεται να ξαναβγάλει από το πολιτικό ψυγείο πρόσωπα που η κοινωνία αντιμετωπίζει με αδιαφορία ή δυσπιστία. Ούτε μπορεί να παρουσιάσει ως ανανέωση μια συμφωνία μεταξύ των ίδιων παραγόντων που επί χρόνια μοίραζαν αξιώματα, διαγραφές και ευθύνες.
Δεν σώζεις ένα σπίτι παραδίδοντας ξανά τα κλειδιά σε εκείνους που το άφησαν να καεί.
Η επιλογή της Σοφίας Χριστοδούλου δεν πρέπει, βεβαίως, να γίνει ως πράξη συμπάθειας ή ως διακοσμητική επίδειξη νεότητας. Αν εκλεγεί, θα πρέπει να έχει πραγματική εξουσία και όχι να λειτουργεί ως νεανική βιτρίνα πίσω από την οποία θα συνεχίσουν να αποφασίζουν οι παλιοί μηχανισμοί.
Θα πρέπει να συγκρουστεί με όσα έφεραν την ΕΔΕΚ μέχρι εδώ. Να επαναφέρει καθαρή πολιτική ταυτότητα, να ανοίξει το κόμμα στην κοινωνία, να τερματίσει τις εμφύλιες διαμάχες και να αποδείξει ότι η ιστορική αναφορά στον Βάσο Λυσσαρίδη δεν αποτελεί υποκατάστατο σύγχρονων προτάσεων.
Θα πρέπει, επίσης, να ξεκαθαρίσει εάν η ΕΔΕΚ είναι αυτόνομη πολιτική δύναμη ή απλώς ένας μικρός κυβερνητικός εταίρος που περιμένει διορισμούς και ανταλλάγματα.
Το εγχείρημα είναι δύσκολο και η αποτυχία πιθανή.
Μόνο που η ΕΔΕΚ δεν επιλέγει πλέον ανάμεσα στην ασφάλεια και στο ρίσκο. Επιλέγει ανάμεσα στο ρίσκο της πραγματικής αλλαγής και στη βεβαιότητα της εξαφάνισης.
Η Σοφία Χριστοδούλου μπορεί να μην αποδειχθεί η λύση.
Αυτή τη στιγμή, όμως, μοιάζει να είναι η μοναδική επιλογή που αφήνει στην ΕΔΕΚ έστω μια πιθανότητα πολιτικής επιβίωσης.
Με τα ίδια κουρασμένα πρόσωπα, η αποτυχία δεν αποτελεί κίνδυνο.
Αποτελεί ήδη το αποτέλεσμα.
