Από έναν ρινόκερο στην άκρη του ουράνιου τόξου μέχρι το λιωμένο μέτωπο μιας πυρκαγιάς, ο κατάλογος των υποψηφίων για το Earth Photo 2025 είναι γεμάτος από συναρπαστικές περιβαλλοντικές ιστορίες που απαιτούν να ειπωθούν.
- 7. ‘Pandamonium’ στην Κίνα
- 6. Η καλλιέργεια ελαιόδεντρων στο προσκήνιο
- 5. Οι τελευταίοι άνθρωποι των καταραμένων βουνών
- 4. ‘Heataly’: Ιταλία υπό την κλιματική αλλαγή
- 3. Γραμμές νερού στον Αμαζόνιο
- 2. Μια υπέρυθρη ματιά στα φθίνοντα δάση της Ισλανδίας
- 1. Πλαστικά απορρίμματα που ξεβράζονται στις παραλίες του Μπαλί
Ο διεθνής διαγωνισμός φωτογραφίας και ταινιών, που δημιουργήθηκε από τη Βασιλική Γεωγραφική Εταιρεία του Ηνωμένου Βασιλείου, το Forestry England και τη συμβουλευτική εταιρεία οπτικών τεχνών Parker Harris το 2018, έλαβε πάνω από 1.500 υποβολές από 250 «καλλιτέχνες του φακού» κατά την έβδομη χρονιά του.
40 φωτογράφοι και κινηματογραφιστές επιλέχθηκαν από μια κριτική επιτροπή εμπειρογνωμόνων, οι οποίοι έχουν τώρα το αξιοζήλευτο καθήκον να επιλέξουν έναν νικητή από την 203-μελή συλλογή «επειγουσών, ποιητικών και συχνά απροσδόκητων ιστοριών».
«Αυτές οι ιστορίες δεν αναδεικνύουν μόνο τα πιεστικά ζητήματα της κλιματικής αλλαγής, όπως η εξαφάνιση των οικοτόπων, τα μολυσμένα ποτάμια και η εκτόπιση λόγω κλίματος, αλλά και εξυμνούν την ανθρώπινη εφευρετικότητα, την ανθεκτικότητα και τις βαθιές συνδέσεις μεταξύ των ανθρώπων και του περιβάλλοντός τους», σύμφωνα με ανακοίνωση του διαγωνισμού.
Ακολουθούν επτά από τις αγαπημένες μας, πριν από την επιλογή του νικητή και την έναρξη της έκθεσης The Earth Photo 2025 στη Royal Geographical Society από τις 17 Ιουνίου έως τις 20 Αυγούστου.
7. ‘Pandamonium’ στην Κίνα
Το να φορέσει μια στολή πάντα στο κέντρο Hetaoping της Wolong στην επαρχία Sichuan είναι μόνο ένα από τα πολλά πράγματα που έχει κάνει η Ami Vitale για να ενσαρκώσει την πίστη της στο να «ζει την ιστορία».
Η φωτογράφος, συγγραφέας και κινηματογραφίστρια του National Geographic έχει ταξιδέψει σε περισσότερες από 100 χώρες, καταγράφοντας τις ιστορίες ανθρώπων που ζουν στην πρώτη γραμμή της κλιματικής αλλαγής και του πολέμου, «οι οποίοι αρνούνται να αφήσουν τον κατακλυσμό να καθορίσει το μέλλον τους».
Στο κέντρο κινεζικών πάντα, τα μικρά μεγαλώνουν με ελάχιστη ανθρώπινη επαφή, συμπεριλαμβανομένων σπάνιων πρακτικών ελέγχων, με την ελπίδα να καλλιεργήσουν δεξιότητες για τη ζωή στη φύση.
Στο «Ένα ελπιδοφόρο σημάδι», παραπάνω, η Vitale απαθανάτισε έναν μαύρο ρινόκερο ονόματι Bruno, που ξεκουράζεται ειρηνικά κάτω από ένα ουράνιο τόξο στο καταφύγιο Ol Pejeta στην Κένυα.
6. Η καλλιέργεια ελαιόδεντρων στο προσκήνιο
Για πάνω από μια δεκαετία, η ισπανικής καταγωγής καλλιτέχνης Berta De La Rosa έχει αφιερωθεί σε ένα έργο με τίτλο “Getsemaní”, το οποίο υποστηρίζει την προστασία των μεσογειακών παραδόσεων με επίκεντρο την ελιά.
«Η αποστολή μου με αυτό το δια βίου έργο, που έχει τις ρίζες του στην περιβαλλοντική βιωσιμότητα, είναι να δώσω φωνή μέσω της μορφής της ελιάς – ως παγκόσμιο δέντρο, δέντρο ελπίδας – σε όλα τα δέντρα μας», λέει η ίδια.
«Και με αυτόν τον τρόπο, ελπίζω να διαφυλάξω τα τοπία μας και να αποκαταστήσω την αξιοπρέπεια της γεωργικής εργασίας».
5. Οι τελευταίοι άνθρωποι των καταραμένων βουνών
Η Chiara Fabbro είναι Ιταλίδα φωτογράφος ντοκιμαντέρ με έδρα το Λονδίνο, η οποία επικεντρώνεται στη μετανάστευση, τον εκτοπισμό και την ανθρώπινη σύνδεση.
Σε αυτή τη σειρά, στρέφει το φακό της σε αυτή που ίσως είναι η τελευταία γενιά βοσκών που ζουν στα απομακρυσμένα υψίπεδα των Καταραμένων Βουνών, μιας δραματικής οροσειράς που εκτείνεται στην Αλβανία, το Κόσοβο και το Μαυροβούνιο.
Ο παραδοσιακός τρόπος ζωής τους απειλείται από την κλιματική ξηρασία – που αναγκάζει τα κοπάδια να ταξιδεύουν μακρύτερα – και από μια νεότερη γενιά που απομακρύνεται από την απομακρυσμένη ορεινή ζωή.
4. ‘Heataly’: Ιταλία υπό την κλιματική αλλαγή
Ένα μονοπάτι για σκι ανωμάλου δρόμου ελίσσεται μέσα σε ένα δάσος που δεν έχει καθόλου χιόνι. Σήμερα, το 90% από τις χιονοδρομικές πίστες της Ιταλίας βασίζονται σε συστήματα τεχνητής χιόνωσης, τα οποία καταναλώνουν περίπου 96.840.000 κυβικά μέτρα νερού ετησίως – το ισοδύναμο μιας πόλης ενός εκατομμυρίου κατοίκων.
Αυτή είναι μια πτυχή του τρόπου με τον οποίο η παγκόσμια θέρμανση εκδηλώνεται στην Ιταλία, ένα θέμα που διερευνά ο Ιταλός φωτογράφος ντοκιμαντέρ Filippo Ferraro μέσα από το πρόγραμμά του “Heataly”.
3. Γραμμές νερού στον Αμαζόνιο
Ένας άνθρωπος Ticuna επισκιάζεται από ένα δέντρο Ceiba 500 ετών στο τροπικό δάσος του Αμαζονίου στο Περού σε αυτή τη φωτογραφία του Κολομβιανού φωτογράφου και μηχανικού Mateo Borrero.
Εκ πρώτης όψεως, η εικόνα φαίνεται απλώς να απεικονίζει τη μικρότητα του ανθρώπου δίπλα σε έναν φυσικό γίγαντα. Αλλά μια οριζόντια σκιά, στο ύψος των ματιών του ανθρώπου, λέει μια βαθύτερη ιστορία.
Το δέντρο φέρει μια γραμμή νερού που σηματοδοτεί το τυπικό ύψος του ποταμού κατά την περίοδο των βροχών, η οποία συνήθως κορυφώνεται μεταξύ Απριλίου και Μαΐου. Τραβηγμένη τον Μάιο του 2024, η φωτογραφία δείχνει την έκταση της περσινής ξηρασίας λόγω της κλιματικής αλλαγής.
2. Μια υπέρυθρη ματιά στα φθίνοντα δάση της Ισλανδίας
Η Ισλανδία, που κάποτε ήταν κατά 40% δασική, σήμερα έχει μόνο περίπου 1,5% δασική κάλυψη. Οι προσπάθειες αποκατάστασης είναι ζωτικής σημασίας για τον στόχο της χώρας να επιτύχει ουδετερότητα ως προς τον άνθρακα έως το 2040, αλλά αντιμετωπίζει πολλαπλές προκλήσεις – μεταξύ άλλων από τις αυξανόμενες απαιτήσεις του τουρισμού.
Ο τουρισμός στην Ισλανδία έχει εκτοξευθεί στα ύψη την τελευταία δεκαετία, παρατηρεί ο φωτογράφος και σκηνοθέτης Jussi Hellsten, αλλά οι εκπομπές από τα ταξίδια δεν υπολογίζονται στις εθνικές απογραφές βάσει του Πρωτοκόλλου του Κιότο, περιπλέκοντας τις προσπάθειες της χώρας για το κλίμα.
«Από το 2021, έχω καταγράψει τη διασταύρωση του τουρισμού και της αναδάσωσης στην Ισλανδία, χρησιμοποιώντας ψηφιακή υπέρυθρη φωτογραφία, ένα εργαλείο που χρησιμοποιείται συνήθως για την αξιολόγηση της υγείας των δασών», εξηγεί.
«Η τεχνική αυτή αποκαλύπτει κρυφές πτυχές του τοπίου», λέει. Και, όπως σε αυτή τη φωτογραφία, αναδεικνύει επίσης τον ουσιαστικό ρόλο των εθελοντών. Εκατομμύρια δενδρύλλια δέντρων καλλιεργούνται ετησίως σε φυτώρια όπως το Kvistari, που εικονίζεται εδώ.
1. Πλαστικά απορρίμματα που ξεβράζονται στις παραλίες του Μπαλί
Τον Ιανουάριο του 2025, οι παραλίες του Μπαλί κατακλύστηκαν από κύματα πλαστικής ρύπανσης. Κάθε χρόνο, η περίοδος των βροχών ξεπλένει τα μολυσμένα ποτάμια της Ινδονησίας, αποθέτοντας εκατομμύρια τόνους πλαστικών απορριμμάτων στους ωκεανούς, τα οποία στη συνέχεια ξεβράζονται στις ακτές της χώρας.
Αν και αυτά τα πλαστικά κύματα είναι ένα ετήσιο φαινόμενο, το 2025 χαρακτηρίστηκε από τους ντόπιους ως «η χειρότερη χρονιά».
Ο Βρετανός φωτογράφος και κινηματογραφιστής Sean Gallagher, με έδρα το Πεκίνο, ταξίδεψε στην Ινδονησία για να καταγράψει αυτή την εξελισσόμενη πλαστική κρίση. Η σειρά του απεικονίζει ντόπιους Ινδονήσιους που συμμετέχουν σε κοινοτικές προσπάθειες για τον καθαρισμό των μολυσμένων παραλιών, ποταμών και μαγγρόβιων εκτάσεων της χώρας.
Από Euronews Green
Δημοσιεύθηκε
