Οι μεγαλύτεροι liners δεν αυξάνουν απλώς τους ναύλους. Επανασχεδιάζουν την τιμολόγηση της χωρητικότητας σε μια αγορά όπου τα πλοία αυξάνονται, αλλά η πραγματικά διαθέσιμη μεταφορική ικανότητα περιορίζεται από καθυστερήσεις, εκτροπές και γεωπολιτικό ρίσκο.
Οι νέες χρεώσεις των Maersk, MSC, CMA CGM, Hapag-Lloyd και ONE δείχνουν ότι το Peak Season Surcharge, η γενική αναπροσαρμογή ναύλων και η έκτακτη χρέωση καυσίμων λειτουργούν ως διαφορετικοί μοχλοί για τον ίδιο στόχο: γρήγορη προσαρμογή της τιμής όταν η λειτουργική πραγματικότητα αλλάζει ταχύτερα από τα μακροχρόνια συμβόλαια.
- Οι νέες αναπροσαρμογές φθάνουν έως τα $2.000 ανά container.
- Περίπου 1,7 εκατ. TEUs παραμένουν δεσμευμένα λόγω καθυστερήσεων.
- Οι liners χρησιμοποιούν διαφορετικά εργαλεία χρέωσης ανά διαδρομή και είδος κινδύνου.
- Η συμφόρηση αυξάνει την τιμολογιακή ισχύ ακόμη και όταν ο παγκόσμιος στόλος μεγαλώνει.
- Η στρατηγική αξία βρίσκεται στη δυνατότητα άμεσης ανατιμολόγησης της αβεβαιότητας.
Τρεις χρεώσεις, μία στρατηγική
Το Peak Season Surcharge επιτρέπει στις εταιρείες να τιμολογούν την αυξημένη ζήτηση και τη στενότητα χώρου. Η General Rate Increase επανατοποθετεί το βασικό επίπεδο του ναύλου. Η έκτακτη χρέωση καυσίμων μεταφέρει γρήγορα το κόστος μιας γεωπολιτικής ή ενεργειακής διαταραχής.
Η CMA CGM, για παράδειγμα, επέβαλε $1.000 ανά container από την Ερυθρά Θάλασσα προς Ευρώπη και Βόρεια Αφρική, ενώ πρόσθεσε χρέωση καυσίμων έως $150 ανά TEU. Η Hapag-Lloyd ανακοίνωσε αναπροσαρμογή $2.000 από την Ινδική υποήπειρο και τη Μέση Ανατολή προς ΗΠΑ και Καναδά. Η MSC κινείται από $600 έως $1.200 ανάλογα με το μέγεθος και τον τύπο του container.
Η διαφοροποίηση δεν είναι τυχαία. Επιτρέπει στον liner να αντιστοιχεί τη χρέωση στο πρόβλημα κάθε γραμμής και να αποφεύγει μια οριζόντια αύξηση που θα ήταν δυσκολότερο να δικαιολογηθεί εμπορικά.
Η χωρητικότητα που υπάρχει μόνο στα χαρτιά
Οι παραδόσεις νέων πλοίων δημιουργούν την εντύπωση ότι η προσφορά αυξάνεται γρήγορα. Όμως η λειτουργική χωρητικότητα εξαρτάται από την ταχύτητα περιστροφής του στόλου. Ένα πλοίο που περιμένει περισσότερες ημέρες στο λιμάνι ή ταξιδεύει σε μεγαλύτερη διαδρομή εκτελεί λιγότερα ταξίδια μέσα στο έτος.
Η Sea-Intelligence υπολογίζει ότι οι καθυστερήσεις δεσμεύουν 1,7 εκατ. TEUs, περίπου το 5% του παγκόσμιου στόλου, έναντι μακροπρόθεσμου μέσου όρου 2,2%. Αυτό το κενό εξηγεί γιατί η αύξηση του στόλου δεν μεταφράζεται αυτομάτως σε πτώση ναύλων.
Το δίλημμα των φορτωτών
Οι μεγάλες επιχειρήσεις μπορούν να αντιδράσουν με μακροχρόνια συμβόλαια, διασπορά προμηθευτών και εναλλακτικές γραμμές. Οι μικρότεροι φορτωτές έχουν λιγότερες επιλογές. Συχνά πληρώνουν ακριβότερα για να εξασφαλίσουν χώρο ή αποδέχονται μεγαλύτερους χρόνους παράδοσης.
Η κατάσταση ενισχύει τη σημασία της αξιοπιστίας. Όταν ο χρόνος παράδοσης είναι κρίσιμος, ο πελάτης δεν αγοράζει μόνο μεταφορά. Αγοράζει προβλεψιμότητα, ενημέρωση και πρόσβαση σε χωρητικότητα. Εκεί δημιουργείται περιθώριο για premium τιμολόγηση.
Πόσο διατηρήσιμη είναι η ισχύς των liners
Η τιμολογιακή ισχύς δεν είναι μόνιμη. Εάν η συμφόρηση υποχωρήσει, τα πλοία επιστρέψουν σε ταχύτερες διαδρομές και η νέα χωρητικότητα απορροφηθεί ομαλά, οι φορτωτές θα αποκτήσουν ξανά μεγαλύτερη διαπραγματευτική δύναμη.
Μέχρι τότε, οι εταιρείες τακτικών γραμμών έχουν κίνητρο να διαχειριστούν προσεκτικά την ανάπτυξη του στόλου, τα blank sailings και τη διάθεση χώρου. Η πρόκληση είναι να προστατεύσουν τα έσοδα χωρίς να προκαλέσουν φυγή πελατών ή ρυθμιστική πίεση.
Η νέα περίοδος δεν κρίνεται μόνο από το πόσα πλοία διαθέτει κάθε εταιρεία. Κρίνεται από το πόσο γρήγορα μπορεί να μετατρέψει την πληροφόρηση για κινδύνους και καθυστερήσεις σε αποφάσεις δικτύου, εμπορικούς όρους και τιμή.
