Ο αριστούχος μαθητής του Λυκείου Νέας Μηχανιώνας Θεσσαλονίκης είχε βρεθεί το 2003 στο επίκεντρο μιας έντονης δημόσιας συζήτησης, όταν μερίδα γονέων και ακροδεξιοί κύκλοι αντέδρασαν στο ενδεχόμενο να παρελάσει ως σημαιοφόρος, λόγω της αλβανικής καταγωγής του.
Μιλώντας στην Τασούλα Επτακοίλη και στην Καθημερινή, ο Οδυσσέας Τσενάι περιγράφει την εμπειρία ως επώδυνη. Θυμάται ότι αρχικά ένιωσε θυμό απέναντι στην εχθρότητα που εκδηλώθηκε, αλλά αυτός σταδιακά υποχώρησε, καθώς δέχθηκε ένα μεγάλο κύμα συμπαράστασης από ανθρώπους σε ολόκληρη την Ελλάδα, πολλοί από τους οποίους δεν τον γνώριζαν.
Όπως επισημαίνει, όσοι του επιτέθηκαν ήταν λίγοι, παρότι οι αντιδράσεις τους ακούστηκαν δυνατά. Με το πέρασμα του χρόνου, προσθέτει, αντιλήφθηκε ότι όσα έζησε τον έκαναν πιο δυνατό και του δίδαξαν να παραμένει προσηλωμένος στην πορεία που έχει επιλέξει, χωρίς να αφήνει τις φωνές των άλλων να τον απομακρύνουν από τους στόχους του.
«Το αληθινό πρόσωπο της Ελλάδας»
Ο Οδυσσέας Τσενάι έφτασε με την οικογένειά του στη Νέα Μηχανιώνα το 1997 από τη Σκόδρα της βορειοδυτικής Αλβανίας. Η ζωή τους, όπως θυμάται, ήταν φτωχική και οι δύο γονείς του εργάζονταν σε βιοτεχνία διχτυών για να τα βγάλουν πέρα.
Παρά τις δυσκολίες, μιλά με νοσταλγία για εκείνα τα χρόνια και για τη ζεστή υποδοχή που τους επιφύλαξαν οι γείτονές τους, ανοίγοντάς τους τις πόρτες των σπιτιών τους. Αυτή η στάση, λέει, είναι για τον ίδιο το αληθινό πρόσωπο της Ελλάδας: η ενσυναίσθηση και η αλληλεγγύη.
Η αλληλεγγύη αυτή έμελλε να καθορίσει και τη μετέπειτα πορεία του. Λίγες ημέρες μετά την παρέλαση του 2003, ένας άγνωστος άνδρας χτύπησε την πόρτα του οικογενειακού τους σπιτιού. Ήταν ο δρ Στέλιος Παπαδόπουλος, γεννημένος και μεγαλωμένος στη Θεσσαλονίκη, ο οποίος είχε μεταναστεύσει στις Ηνωμένες Πολιτείες και είχε διακριθεί στον χώρο της βιοτεχνολογίας.
Ο δρ Παπαδόπουλος τούς εξήγησε ότι είχε βιώσει και ο ίδιος μια ανάλογη εμπειρία ως μαθητής, όταν, για πολιτικούς λόγους, του είχαν στερήσει τη δυνατότητα να παρελάσει ως σημαιοφόρος. Δήλωσε πρόθυμος να βοηθήσει τον νεαρό Οδυσσέα, τον οποίο και καθοδήγησε στην υποβολή αιτήσεων σε αμερικανικά πανεπιστήμια.
Οι σπουδές και το μέλλον
Παρότι είχε εξασφαλίσει θέση στο Τμήμα Μηχανολόγων Μηχανικών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, ο Τσενάι επέλεξε να φύγει για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Με την υποστήριξη του Fondation Santé, σπούδασε Φυσική στο Boston College και συνέχισε στην Ιατρική Σχολή του Harvard, όπου έκανε και το διδακτορικό του.
Στη συνέντευξή του εκφράζει την ευγνωμοσύνη του προς όσους τον στήριξαν σε αυτή τη διαδρομή, ανάμεσά τους ο δρ Παπαδόπουλος, η Φούλα Τσάπελ και οι Έλληνες επιστήμονες που συνάντησε αργότερα στις ΗΠΑ.
Σήμερα, πολλοί από τους φοιτητές του είναι επίσης μετανάστες, με διαφορετικές πολιτισμικές καταβολές. Η συμβουλή που τους δίνει είναι να μην αναλώνονται σε συγκρίσεις με τους άλλους, αλλά να κοιτάζουν μπροστά, να εργάζονται με συνέπεια και να μην επιτρέπουν στις φωνές τρίτων να καθορίζουν μέχρι πού μπορούν να φτάσουν.
Όσο για τη δική του εικόνα για το μέλλον, ονειρεύεται, όταν συνταξιοδοτηθεί, να ζήσει με τη σύζυγό του Μπλέρτα κοντά στη θάλασσα της Θεσσαλονίκης, βλέποντας τα παιδιά τους να ακολουθούν τις δικές τους διαδρομές. Ακόμη και η επιστροφή στη Νέα Μηχανιώνα παραμένει για εκείνον μια σκέψη που τον κάνει να χαμογελά.
The post Οδυσσέας Τσενάι: Ο σημαιοφόρος που έγινε καθηγητής στη Νέα Υόρκη appeared first on SciNews.eu.
