- Στο Παραλίμνι καταγράφεται έντονη δυσαρέσκεια για τον τρόπο με τον οποίο το Προεδρικό χειρίστηκε την υπόθεση του Κώστα Κουμή.
- Το στενό περιβάλλον του Υφυπουργού Τουρισμού θεωρεί ότι η παρατεταμένη αναζήτηση αντικαταστάτη τον εξέθεσε πολιτικά και θεσμικά.
- Οι συνεχείς διαρροές γύρω από τον ανασχηματισμό ενίσχυσαν την εικόνα ασυνεννοησίας και προκάλεσαν ευρύτερες αντιδράσεις.
Του Άρη
Στο Παραλίμνι δεν ενοχλήθηκαν μόνο επειδή ο Κώστας Κουμής φαίνεται να βρίσκεται στην πόρτα της εξόδου. Ενοχλήθηκαν κυρίως με τον τρόπο που το Προεδρικό χειρίστηκε έναν Υφυπουργό, τον οποίο άφησε εδώ και εβδομάδες να εργάζεται γνωρίζοντας ότι αναζητείται δημοσίως ο αντικαταστάτης του.
Σύμφωνα με πληροφορίες, στο στενό περιβάλλον του Υφυπουργού Τουρισμού η στάση του Προέδρου της Δημοκρατίας χαρακτηρίζεται από απαράδεκτη έως προσβλητική.
Όχι γιατί οποιοσδήποτε υπουργός ή υφυπουργός είναι ισόβιος. Ο Πρόεδρος έχει κάθε δικαίωμα να αλλάξει τους συνεργάτες του. Υπάρχει, όμως, και κάτι που ονομάζεται θεσμική και πολιτική αξιοπρέπεια.
Εδώ και πολλές εβδομάδες ήταν γνωστό ότι ο Νίκος Χριστοδουλίδης αναζητούσε νέο πρόσωπο για το Υφυπουργείο Τουρισμού. Ονόματα συζητούνταν, σενάρια διακινούνταν και ο Κουμής είχε μετατραπεί σε έναν Υφυπουργό υπό δημόσια προθεσμία απομάκρυνσης, χωρίς να υπάρχει επίσημη ανακοίνωση ή καθαρή εξήγηση.
Με απλά λόγια, τον είχαν αφήσει να κάθεται στην καρέκλα ενώ πίσω του μετρούσαν ήδη τους υποψήφιους αντικαταστάτες.
Στο Παραλίμνι αυτό δεν πέρασε απαρατήρητο. Ο Κώστας Κουμής γεννήθηκε και μεγάλωσε στην περιοχή, συνδέθηκε επαγγελματικά με τον τουρισμό και την επαρχία Αμμοχώστου και δεν αντιμετωπίζεται ως ένας περαστικός διορισμένος της Λευκωσίας. Αποτελεί πρόσωπο με τοπική αναφορά και δικό του δίκτυο σχέσεων.
Το ερώτημα που θέτει το περιβάλλον του είναι απλό: ποια ακριβώς αποτυχία δικαιολογεί τον αποκεφαλισμό του και γιατί έπρεπε να προηγηθεί αυτή η παρατεταμένη δημόσια έκθεσή του;
Ιδιαίτερα όταν η θητεία του συνδέθηκε με το 2025, τη χρονιά που καταγράφηκε ως η καλύτερη στην ιστορία του κυπριακού τουρισμού. Η κυβέρνηση μπορεί ασφαλώς να επιθυμεί αλλαγή προσώπου ή στρατηγικής. Δυσκολεύεται, όμως, να παρουσιάσει την απομάκρυνση ως απλή αξιολόγηση απόδοσης χωρίς να εξηγήσει τι ακριβώς πήγε στραβά.
Το φιάσκο με τον νέο ανασχηματισμό έκανε τα πράγματα χειρότερα. Οι συνεχείς διαρροές, οι αντιδράσεις υπουργών, τα ονόματα που «κλείδωσαν» και στη συνέχεια ξεκλείδωσαν δημιούργησαν την εικόνα μιας διαδικασίας χωρίς συνοχή και χωρίς στοιχειώδη συνεννόηση με τους άμεσα επηρεαζόμενους.
Και ο Κουμής πλήρωσε ήδη πολιτικό κόστος πριν καν ανακοινωθεί η αποχώρησή του. Όταν ένας Υφυπουργός εμφανίζεται επί εβδομάδες ως τελειωμένος, αποδυναμώνεται απέναντι στους συνεργάτες του, στους επαγγελματίες του κλάδου και στους συνομιλητές του. Κάθε συνάντηση μοιάζει αποχαιρετιστήρια και κάθε δήλωση διαβάζεται ως τελευταία.
Ο Πρόεδρος μπορεί να αλλάξει τον Υφυπουργό Τουρισμού. Δεν μπορεί, όμως, να απαιτεί από το Παραλίμνι και το περιβάλλον του Κουμή να θεωρήσουν φυσιολογικό τον τρόπο με τον οποίο επιχειρήθηκε η αλλαγή.
Η αντίδραση, μάλιστα, δεν αποκλείεται να ξεπεράσει τα όρια της γενέτειρας του Υφυπουργού και να αγγίξει ευρύτερα την επαρχία Αμμοχώστου, αλλά και ένα ακροατήριο με συναγερμικές αναφορές που ήδη παρακολουθεί με καχυποψία τις κινήσεις του Προεδρικού.
Ένας ανασχηματισμός δεν κρίνεται μόνο από εκείνους που μπαίνουν. Κρίνεται και από τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζονται εκείνοι που φεύγουν.
Στον Λόφο μπορεί να θεωρούν ότι απλώς αλλάζουν ένα όνομα. Στο Παραλίμνι θεωρούν ότι είδαν έναν δικό τους άνθρωπο να αποκεφαλίζεται σε δημόσια θέα και σε αργή κίνηση.
Και αυτή η εντύπωση δεν σβήνει με μια ανακοίνωση.
