Το USS Abraham Lincoln κατευθύνεται επιτέλους προς την Καλιφόρνια έπειτα από 266 ημέρες ανάπτυξης, αφήνοντας πίσω του μια από τις πιο απαιτητικές αποστολές σύγχρονου αμερικανικού αεροπλανοφόρου. Η επιστροφή του δεν είναι απλώς μια επιχειρησιακή εναλλαγή. Είναι μια προειδοποίηση για το ανθρώπινο, υλικοτεχνικό και γεωπολιτικό κόστος της διατήρησης αμερικανικής ισχύος σε πολλά μέτωπα ταυτόχρονα.
Το πλοίο πέρασε περίπου 200 ημέρες σε ζώνη μάχης, ενώ το πλήρωμά του συμπλήρωσε περισσότερες από 200 συνεχόμενες ημέρες χωρίς επίσκεψη σε λιμάνι. Την ίδια ώρα, η αντικατάστασή του από το USS George Washington μεταφέρει μέρος της πίεσης από τη Μέση Ανατολή στον Ινδο-Ειρηνικό, όπου οι Ηνωμένες Πολιτείες μένουν προσωρινά χωρίς μόνιμη παρουσία ομάδας κρούσης αεροπλανοφόρου.
- Το USS Abraham Lincoln παρέμεινε ανεπτυγμένο για 266 ημέρες, από τις οποίες περίπου 200 σε ζώνη μάχης.
- Το αεροπορικό του σκέλος πραγματοποίησε περισσότερες από 10.000 εξόδους και χρησιμοποίησε 1,5 εκατ. λίβρες πυρομαχικών.
- Οι αναφορές οικογενειών και μελών του Κογκρέσου για εξάντληση, ελλείψεις και περιστατικά ψυχικής υγείας προκάλεσαν απαίτηση για επίσημη λογοδοσία.
- Το Πεντάγωνο υποστηρίζει ότι δεν χάθηκε ανθρώπινη ζωή, δεν παραλείφθηκαν γεύματα και παρασχέθηκε η αναγκαία φροντίδα.
- Η αντικατάσταση του Lincoln από το George Washington διατηρεί την πίεση στη Μέση Ανατολή, αλλά αποδυναμώνει προσωρινά το μήνυμα αποτροπής των ΗΠΑ στην Ασία.
Μια αποστολή πέρα από τα συνήθη όρια
Το Lincoln απέπλευσε από το Σαν Ντιέγκο στις 21 Νοεμβρίου 2025. Η ανάπτυξή του επρόκειτο να ακολουθήσει τον συνηθισμένο κύκλο περίπου έξι μηνών, όμως η πολεμική ένταση στη Μέση Ανατολή παρέτεινε την παραμονή του για άλλους τρεις. Σύμφωνα με το αμερικανικό Ναυτικό, η δύναμή του πραγματοποίησε πάνω από 10.000 αεροπορικές εξόδους και χρησιμοποίησε περισσότερες από 1,5 εκατ. λίβρες πυρομαχικών.
Οι αριθμοί καταγράφουν την επιχειρησιακή ένταση, όχι όμως ολόκληρη την εικόνα. Περίπου 5.000 ναύτες και πεζοναύτες έζησαν επί μήνες σε ένα κλειστό περιβάλλον υψηλής πίεσης, με μοναδική σύντομη προσέγγιση στο Γκουάμ τον Δεκέμβριο. Σε μια συνήθη ανάπτυξη, ένα αεροπλανοφόρο πραγματοποιεί επισκέψεις σε λιμάνι κάθε 30 έως 45 ημέρες.
Η συνέχιση μιας τέτοιας αποστολής δεν εξαρτάται μόνο από τα αεροσκάφη, τα όπλα και τα καύσιμα. Εξαρτάται από την αντοχή των ανθρώπων που συντηρούν τις μηχανές, κατευθύνουν τις πτήσεις, ελέγχουν τα ραντάρ και καλούνται να λαμβάνουν αποφάσεις σε περιβάλλον συνεχούς κόπωσης.
Οι καταγγελίες και η απάντηση του Ναυτικού
Οικογένειες μελών του πληρώματος μετέφεραν σε αμερικανικά μέσα και στο Κογκρέσο ανησυχίες για εξάντληση, περιορισμένες προμήθειες φρέσκων τροφίμων, προβλήματα ύδρευσης και αποχέτευσης και περιστατικά σοβαρής ψυχικής πίεσης. Δημοκρατικοί γερουσιαστές της Επιτροπής Ενόπλων Δυνάμεων ζήτησαν από το Πεντάγωνο πλήρη ενημέρωση για τις συνθήκες και τον αριθμό περιστατικών αυτοκτονικού ιδεασμού ή απόπειρας.
Οι καταγγελίες αυτές δεν έχουν όλες επιβεβαιωθεί ανεξάρτητα. Η επίσημη θέση του αμερικανικού Ναυτικού είναι ότι ένας μικρός αριθμός περιστατικών ψυχικής υγείας αντιμετωπίστηκε από τους ειδικούς του πλοίου, ότι δεν υπήρξε απώλεια ζωής και ότι δεν παραλείφθηκε κανένα γεύμα. Παραδέχεται, ωστόσο, ότι τα μενού προσαρμόστηκαν όταν δεν ήταν διαθέσιμος ο ανεφοδιασμός με φρέσκα τρόφιμα.
Ένα περιστατικό ανθρώπου στη θάλασσα στις 3 Αυγούστου έληξε με την ασφαλή περισυλλογή του ναύτη και παραμένει υπό διερεύνηση. Το ίδιο το Ναυτικό αναγνώρισε ότι το πλήρωμα πιέστηκε στα όριά του και ότι είναι κουρασμένο. Αυτή η παραδοχή έχει μεγαλύτερη στρατηγική σημασία από την επικοινωνιακή αντιπαράθεση για το πόσο δύσκολες ήταν οι συνθήκες.
Η Μέση Ανατολή απορροφά ισχύ από την Ασία
Το USS George Washington έφθασε στη Μέση Ανατολή για να αναλάβει τη θέση του Lincoln και να επιχειρεί μαζί με το USS George H.W. Bush. Η διπλή παρουσία αεροπλανοφόρων ενισχύει την πίεση προς το Ιράν και στηρίζει τις αμερικανικές επιχειρήσεις γύρω από τα Στενά του Ορμούζ.
Η μετακίνηση, όμως, έχει κόστος ευκαιρίας. Το George Washington είχε βάση την Ιαπωνία και αποτελούσε το μόνιμο σύμβολο της αμερικανικής ναυτικής αποτροπής στον δυτικό Ειρηνικό. Με την αναχώρησή του και μέχρι να ολοκληρωθούν οι επόμενες εναλλαγές, η Ασία μένει προσωρινά χωρίς αμερικανική ομάδα κρούσης αεροπλανοφόρου.
Αυτό δεν σημαίνει ότι οι ΗΠΑ απουσιάζουν στρατιωτικά από την περιοχή. Υποβρύχια, αντιτορπιλικά, αεροπορικές βάσεις και δυνάμεις συμμάχων εξακολουθούν να συγκροτούν ισχυρό πλέγμα αποτροπής. Το αεροπλανοφόρο, όμως, είναι ταυτόχρονα όπλο, κινητή αεροπορική βάση και πολιτικό μήνυμα. Η απουσία του γίνεται ορατή στο Πεκίνο, στην Ταϊπέι, στο Τόκιο και στη Σεούλ.
Το πρόβλημα δεν είναι ένα πλοίο αλλά ο ρυθμός
Η αμερικανική ναυτική ισχύς σχεδιάστηκε για παγκόσμια παρουσία, αλλά όχι για απεριόριστη ένταση χωρίς περιόδους ανάπαυσης και συντήρησης. Όταν μια κρίση απαιτεί παράταση, η επόμενη ομάδα πρέπει να αναπτυχθεί νωρίτερα ή ένα άλλο θέατρο να δεχθεί μικρότερη κάλυψη. Το επιχειρησιακό ημερολόγιο μετατρέπεται έτσι σε αλυσίδα πίεσης πάνω σε πλοία, πληρώματα και ναυπηγεία.
Η πολεμική διαθεσιμότητα δεν μετριέται μόνο από τον αριθμό των αεροπλανοφόρων στον στόλο. Μετριέται από το πόσα μπορούν να βρίσκονται ταυτόχρονα στη θάλασσα, πόσα υποβάλλονται σε συντήρηση, πόσα πληρώματα είναι εκπαιδευμένα και πόσο γρήγορα μπορεί να αναπληρωθεί η κατανάλωση πυρομαχικών.
Η περίπτωση του Lincoln δείχνει ότι οι ΗΠΑ μπορούν ακόμη να παράγουν εντυπωσιακή στρατιωτική ισχύ για μεγάλο διάστημα. Δείχνει επίσης ότι αυτή η ικανότητα καταναλώνει ετοιμότητα γρηγορότερα από όσο φαίνεται στους χάρτες. Κάθε επιπλέον μήνας στη Μέση Ανατολή αφαιρεί χρόνο συντήρησης, οικογενειακής επανένωσης, εκπαίδευσης και προετοιμασίας για την επόμενη κρίση.
Strategist View
Η επιστροφή του USS Abraham Lincoln είναι μια επιτυχής ολοκλήρωση αποστολής και ταυτόχρονα ένα σήμα στρατηγικής υπερεπέκτασης. Η Ουάσιγκτον διατηρεί την ικανότητα να πολεμά, να επιτηρεί θαλάσσιες οδούς και να μεταφέρει τεράστια ισχύ σε μεγάλη απόσταση. Δεν διαθέτει, όμως, απεριόριστα πληρώματα, χρόνο συντήρησης ή αεροπλανοφόρα για κάθε περιφερειακή απαίτηση.
Το πραγματικό δίλημμα δεν είναι αν το Lincoln άντεξε. Άντεξε και εκτέλεσε την αποστολή του. Το δίλημμα είναι πόσες φορές μπορεί να επαναληφθεί ένας τέτοιος κύκλος πριν η επιχειρησιακή επιτυχία αρχίσει να υπονομεύει τη μελλοντική ετοιμότητα.
Η μεγάλη δύναμη δεν δοκιμάζεται μόνο από το πόσα όπλα μπορεί να στείλει σε μια κρίση. Δοκιμάζεται από το αν μπορεί να τα διατηρήσει εκεί χωρίς να εξαντλήσει τους ανθρώπους της και χωρίς να αφήσει επικίνδυνα κενά αλλού.
