Η επόμενη φάση της αμερικανικής πίεσης στο Ιράν δεν θα παιχτεί μόνο στον Περσικό Κόλπο. Θα παιχτεί στην επαρχία Shandong, στις κινεζικές τράπεζες, στα ασφαλιστικά συμβόλαια και στα δίκτυα πληρωμών που επιτρέπουν στην Τεχεράνη να μετατρέπει βαρέλια σε σκληρό νόμισμα.
- Η Κίνα αποτελεί τον κυρίαρχο αγοραστή ιρανικού πετρελαίου.
- Τα teapot refineries έχουν μικρότερη διεθνή έκθεση και μεγαλύτερη ανοχή στις κυρώσεις.
- Οι ΗΠΑ χρειάζονται κινεζική συμμόρφωση χωρίς να προκαλέσουν πετρελαϊκό σοκ.
- Το Πεκίνο μπορεί να χρησιμοποιήσει το ιρανικό αργό ως διαπραγματευτικό χαρτί.
- Η μακροπρόθεσμη μάχη αφορά την ισχύ του δολαρίου και τις παράλληλες υποδομές πληρωμών.
Το ασύμμετρο πλεονέκτημα της Κίνας
Η αμερικανική εκτίμηση ότι περίπου 90% των ιρανικών πετρελαϊκών εξαγωγών κατευθύνεται στην Κίνα μετατρέπει το Πεκίνο από παρατηρητή σε ρυθμιστή. Η Κίνα μπορεί να απαιτεί μεγάλες εκπτώσεις, να διαφοροποιεί τις πηγές της και να χρησιμοποιεί μικρότερα διυλιστήρια ως buffer ανάμεσα στο κράτος και στις κυρώσεις.
Για το Ιράν, η εξάρτηση αυτή είναι σωτήρια αλλά και περιοριστική. Όσο λιγότεροι οι αγοραστές, τόσο μεγαλύτερη η έκπτωση και τόσο ασθενέστερη η διαπραγματευτική του θέση.
Η αμερικανική κλιμάκωση
Το Treasury έχει ήδη προειδοποιήσει χρηματοπιστωτικά ιδρύματα για τις σχέσεις με ανεξάρτητα κινεζικά διυλιστήρια και έχει χτυπήσει δίκτυα που συνδέονται με τον ιρανικό σκιώδη στόλο. Η επόμενη κλιμάκωση μπορεί να περιλαμβάνει περισσότερες δευτερογενείς κυρώσεις σε λιμάνια, τράπεζες και παρόχους τεχνολογίας.
Το κρίσιμο όριο είναι πολιτικό. Κυρώσεις σε περιφερειακούς μεσάζοντες διαφέρουν από μια άμεση αναμέτρηση με μεγάλο κινεζικό κρατικό οργανισμό. Η δεύτερη επιλογή θα μπορούσε να μετατρέψει την πίεση στο Ιράν σε ευρύτερη οικονομική σύγκρουση ΗΠΑ-Κίνας.
Το δίλημμα του πετρελαίου
Η επιτυχία δεν μετριέται μόνο από τα βαρέλια που δεν πωλούνται. Αν η παγκόσμια τιμή ανέβει αρκετά, το Ιράν μπορεί να διατηρήσει έσοδα πουλώντας μικρότερη ποσότητα. Παράλληλα, ακριβότερη ενέργεια πλήττει τους Αμερικανούς καταναλωτές και τους συμμάχους της Ουάσιγκτον.
Strategist View
Ο οικονομικός πόλεμος κατά του Ιράν είναι έμμεση δοκιμή της αμερικανικής ισχύος απέναντι στην Κίνα. Αν η Ουάσιγκτον πείσει τους κινεζικούς φορείς ότι η πρόσβαση στο διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα αξίζει περισσότερο από το φθηνό ιρανικό αργό, θα έχει επιτύχει χωρίς στρατιωτική κλιμάκωση. Αν όχι, θα φανεί ότι έχει αναδυθεί ένα αρκετά ανθεκτικό παράλληλο οικοσύστημα εμπορίου.
Αυτό το αποτέλεσμα θα ξεπεράσει κατά πολύ το Ιράν. Θα αποτελέσει προηγούμενο για το πόσο αποτελεσματικές μπορούν να παραμείνουν οι δυτικές κυρώσεις σε έναν κόσμο όπου οι μεγάλες δυνάμεις χτίζουν εναλλακτικές αλυσίδες πληρωμών, ασφάλισης και ναυτιλίας.
