Φανταστείτε την εξής σκηνή: Ο Ζαχαρίας Κουλίας, ο «παλαίμαχος» βουλευτής του ΔΗΚΟ, βάζει το καλό του κοστούμι και κοιτάει το ρολόι. Ο χρόνος μετράει αντίστροφα, και μαζί του και η αυτοπεποίθηση του Κουλία ανεβαίνει στα ύψη. Ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης είναι στη Νέα Υόρκη, η Αννίτα Δημητρίου φτιάχνει βαλίτσες για τη Μάλτα, και ο Ζαχαρίας Κουλίας φαντάζεται ήδη τον εαυτό του να κρατά το σκήπτρο. Για μια μέρα, όμως! Γιατί, όπως φαίνεται, για να σώσεις την Κύπρο, αρκεί και ένα μεσημέρι στη θέση του Προεδρεύοντα της Δημοκρατίας. Και το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνεις; Μα φυσικά, να διορίσεις νέο Γενικό Ελεγκτή! Εύκολα πράγματα!
Αν δεν το καταλάβατε ακόμα, κυρίες και κύριοι, μιλάμε για την πιο θεατρική πολιτική κωμωδία της χρονιάς. Ο Ζαχαρίας Κουλίας είχε ήδη προγραμματίσει τις κινήσεις του, έχοντας δώσει τελεσίγραφο στην κυβέρνηση: «Ή διορίζετε νέο Γενικό Ελεγκτή μέχρι το μεσημέρι της Τετάρτης ή το κάνω εγώ!» Ναι, καλά ακούσατε. Ο άνθρωπος είχε ήδη στο μυαλό του τον θρόνο και το σκήπτρο, έτοιμος να μοιράσει «δικαιοσύνη» πριν καν καθίσει στην πολυθρόνα του Προέδρου. Ποιος θα μπορούσε να τον σταματήσει; Μάλλον, η Αννίτα Δημητρίου. Και τι έκανε; Μα, φυσικά, το προφανές! Ακύρωσε το ταξίδι της στη Μάλτα, αφήνοντας τον Κουλία με το ματαιωμένο του σχέδιο, σαν ήρωα σε αποτυχημένη όπερα που ποτέ δεν έφτασε στην κορύφωση.
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Όταν έμαθε ότι θα γίνει Προεδρεύων για λίγες ώρες λόγω της απουσίας Χριστοδουλίδη και Δημητρίου, ο Κουλίας αποφάσισε πως η στιγμή αυτή θα ήταν η απόλυτη ευκαιρία του. Μια ευκαιρία να γίνει ο πρωταγωνιστής σε ένα σενάριο όπου, για κάποιο λόγο, ο Γενικός Ελεγκτής είναι η αιχμή του δόρατος. Δεν ξέρουμε αν είδε όνειρο το προηγούμενο βράδυ, αλλά σίγουρα το τελεσίγραφο του ήταν τόσο επικό όσο και ένα παλιό επεισόδιο της σειράς «Δυναστεία».
«Αν δεν διοριστεί Γενικός Ελεγκτής μέχρι το μεσημέρι της Τετάρτης, θα το κάνω εγώ!» είπε. Μπορεί να μην είπε ακριβώς “Eγώ είμαι το Κράτος”, όπως ο Λουδοβίκος XIV, αλλά κάπου εκεί το πήγαινε. Έχουμε να κάνουμε με έναν πολιτικό που, για μια στιγμή, θεώρησε ότι η Κυπριακή Δημοκρατία ήταν το προσωπικό του playground. Μόνο που αυτή τη φορά η άμμος στην παιδική χαρά δεν ήταν αρκετή για να σκάψει βαθιά, γιατί η Αννίτα Δημητρίου αποφάσισε να του τραβήξει το χαλάκι κάτω από τα πόδια. Ακύρωσε το ταξίδι της, κι έτσι το φανταστικό σενάριο «Κουλίας σώζει την Κύπρο» παρέμεινε στο αρχείο.
Τι είναι, όμως, αυτό που κάνει τον Κουλία τόσο σίγουρο ότι ο διορισμός του νέου Γενικού Ελεγκτή ήταν η αποστολή ζωής του; Μήπως πιστεύει ότι η Δημοκρατία δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς την παρέμβασή του; Ή μήπως απλώς θέλει να αφήσει το σημάδι του, έστω και με μια πράξη που κανένας δεν του ζήτησε να κάνει; Ο άνθρωπος είχε ήδη προειδοποιήσει: «12:20 την Τετάρτη, αλλιώς αναλαμβάνω». Σαν να έβαλε ξυπνητήρι για το πιο κρίσιμο ραντεβού της πολιτικής του καριέρας.
Και μετά ήρθε η Αννίτα Δημητρίου, με μία κίνηση ματ: «Συγγνώμη Ζαχαρία, δεν μπορείς να παίξεις με τις θεσμικές ισορροπίες». Η κυρία Δημητρίου μάλιστα ήταν τόσο διπλωματική, που αντί να του το πει στα ίσια, απλώς ακύρωσε το ταξίδι της και δήλωσε ότι «οφείλουμε να διασφαλίσουμε την ομαλότητα και τη σταθερότητα στον τόπο μας». Με άλλα λόγια: «Μην κάνουμε αστεία με τη Δημοκρατία, Ζαχαρία».
Ας είμαστε ειλικρινείς. Η εικόνα του Κουλία να ονειρεύεται τον εαυτό του ως πρόεδρο που διορίζει Γενικό Ελεγκτή μοιάζει με φαρσοκωμωδία. Πού ακριβώς βλέπει τη δημοκρατική νομιμοποίηση για να πάρει τέτοιες αποφάσεις χωρίς καν να συμβουλευτεί τον εκλεγμένο πρόεδρο; Πού ακριβώς στέκει αυτό το όραμα της «ηρωικής παρέμβασης»; Στο μυαλό του Ζαχαρία Κουλία, φυσικά.
Όπως πολύ εύστοχα ανέφερε ο νομικός Αχιλλέας Αιμιλιανίδης, ποτέ στα 64 χρόνια της Κυπριακής Δημοκρατίας δεν συνέβη κάτι τέτοιο. Δεν έχουμε δει ποτέ κάποιον που απλά αναπληρώνει προσωρινά τον Πρόεδρο να παίρνει αποφάσεις τέτοιας βαρύτητας χωρίς συνεννόηση. Αλλά, φυσικά, ο Ζαχαρίας Κουλίας είναι εδώ για να γράψει ιστορία. Ακόμα κι αν είναι ιστορία γεμάτη από συνταγματικές απορίες και θεσμικά αστεία.
Οπότε, αγαπητέ Ζαχαρία, η προσπάθειά σου να γίνεις «Πρόεδρος για μια μέρα» και να αφήσεις το σημάδι σου έπεσε στο κενό. Το μοναδικό που κατάφερες ήταν να μας χαρίσεις άφθονο υλικό για πολιτικό χιούμορ. Κι αν έχεις άλλες τέτοιες ιδέες, προτείνω να τις κρατήσεις για την επόμενη θεατρική παράσταση που θα ανεβάσει η Βουλή. Τουλάχιστον εκεί θα γελάμε με τις καρδιές μας.
