Η σκιά της Σελήνης διέσχισε το βόρειο ημισφαίριο και βύθισε στο σκοτάδι τμήματα της Ισλανδίας και της Ισπανίας, στην πρώτη ολική έκλειψη Ηλίου που έγινε ορατή από την Ιβηρική Χερσόνησο εδώ και περισσότερο από έναν αιώνα.
Η διαδρομή της ολικότητας ξεκίνησε από τον Αρκτικό Ωκεανό, πέρασε από τη βόρεια Ρωσία, τη Γροιλανδία και τη δυτική Ισλανδία, διέσχισε τον Βόρειο Ατλαντικό και κατέληξε στη βόρεια και ανατολική Ισπανία, με ένα μικρό τμήμα της βορειοδυτικής Πορτογαλίας να αγγίζει επίσης το όριο.
- Η μέγιστη ολικότητα διήρκεσε περίπου 2 λεπτά και 18 δευτερόλεπτα.
- Η Ισπανία έζησε την πρώτη ολική έκλειψη της ηπειρωτικής χώρας από το 1912.
- Στην Κύπρο φάνηκε μόνο η αρχική μερική φάση, καθώς ο Ήλιος έδυσε πριν από το τοπικό μέγιστο.
Η ημέρα έγινε νύχτα
Στην Ισλανδία, πλήθη συγκεντρώθηκαν στο Ρέικιαβικ, στα Δυτικά Φιόρδ και στη χερσόνησο Ρέικιανες. Η ολικότητα κράτησε λίγο περισσότερο από ένα λεπτό στην πρωτεύουσα και έως περίπου δύο λεπτά στα καλύτερα σημεία της δυτικής χώρας.
Στην Ισπανία, η σκιά πέρασε από βορειοδυτικά προς ανατολικά λίγο πριν από τη δύση. Στην Α Κορούνια το μέγιστο σημειώθηκε γύρω στις 20:28 τοπική ώρα, με ολικότητα 76 δευτερολέπτων, ενώ στο Μπούργος διήρκεσε περίπου 104 δευτερόλεπτα. Ο χαμηλός Ήλιος δημιούργησε μια ασυνήθιστη εικόνα: σκοτάδι πάνω από το τοπίο και πορτοκαλί φως στον ορίζοντα.
Η NASA υπολόγισε ότι η μέγιστη φάση του παγκόσμιου φαινομένου σημειώθηκε στις 17:47 UTC, με μέγιστη διάρκεια ολικότητας 2 λεπτά και 18 δευτερόλεπτα. Στα σημεία της ολικότητας, οι παρατηρητές μπόρεσαν για ελάχιστο χρόνο να δουν το ηλιακό στέμμα, τις φωτεινές χάντρες του Μπέιλι και το λεγόμενο «διαμαντένιο δαχτυλίδι».
Η εικόνα στην Κύπρο
Στην Κύπρο η έκλειψη ήταν μερική και η χρονική της θέση δεν επέτρεψε να φανεί το θεωρητικό μέγιστο. Τα γεωμετρικά δεδομένα έδιναν μέγιστη απόκρυψη 55,8% στην Πάφο, 54,9% σε Λεμεσό και Κάτω Πολεμίδια, περίπου 55% στη Λευκωσία και 54% στη Λάρνακα και την Αμμόχωστο.
Ο Ήλιος όμως έδυσε στην Κύπρο περίπου στις 19:37–19:40, προτού η έκλειψη φθάσει στο τοπικό της μέγιστο. Οι παρατηρητές με ανεμπόδιστη θέα προς τα δυτικά μπορούσαν να δουν μόνο το πρώτο στάδιο της κάλυψης, χαμηλά στον ορίζοντα, λίγο πριν χαθεί ο Ήλιος.
Αυτό εξηγεί γιατί το αναφερόμενο ποσοστό του 54%–56% δεν αντιστοιχούσε σε τόσο βαθιά εικόνα στον κυπριακό ουρανό. Η θεωρητική κάλυψη συνεχίστηκε όταν ο Ήλιος βρισκόταν πλέον κάτω από τον ορίζοντα.
Γιατί οι εκλείψεις είναι σπάνιες
Η Σελήνη περνά κάθε μήνα ανάμεσα στη Γη και τον Ήλιο, αλλά η τροχιά της έχει κλίση περίπου 5 μοιρών σε σχέση με το επίπεδο της γήινης τροχιάς. Τις περισσότερες φορές η σκιά της περνά πάνω ή κάτω από τη Γη. Η ολική έκλειψη συμβαίνει μόνο όταν η ευθυγράμμιση είναι σχεδόν τέλεια και ο παρατηρητής βρίσκεται στη στενή διαδρομή της κεντρικής σκιάς.
Η ολική έκλειψη της 12ης Αυγούστου 2026 ανήκει στη σειρά Saros 126. Η επόμενη ολική έκλειψη που θα είναι ορατή από κοντινότερη γεωγραφική ζώνη θα σημειωθεί στις 2 Αυγούστου 2027, με διαδρομή που θα περάσει από τη νότια Ισπανία, τη βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή. Από την Κύπρο θα φανεί και πάλι ως μερική, αλλά αυτή τη φορά ψηλότερα στον ημερήσιο ουρανό.
Το θέαμα διήρκεσε ελάχιστα, αλλά έδειξε με εντυπωσιακό τρόπο πόσο διαφορετικά μπορεί να βιώσει το ίδιο αστρονομικό γεγονός κάθε χώρα: πλήρες σκοτάδι στη ζώνη της ολικότητας, βαθιά μερική έκλειψη στη δυτική Ευρώπη και μόνο ένα σύντομο ηλιακό «δάγκωμα» πριν από τη δύση στην Κύπρο.
