- Από τα 95 πρόσωπα που διορίστηκαν, τα 21 δεν είχαν υποβάλει αίτηση στη διαδικασία του Γνωμοδοτικού Συμβουλίου.
- Το έντονο πολιτικό αποτύπωμα των επιλογών δημιουργεί εύλογα ερωτήματα για τα κριτήρια και την αξιοπιστία της διαδικασίας.
- Η επίκληση του «ΔΗΣΑΚΕΛ» δεν απαντά στο ποιοι διορίστηκαν, με ποια κριτήρια και γιατί κάποιοι είχαν προνομιακή μεταχείριση.
Του Άρη
Η στάση του δείχνει εκνευρισμό.
Δεν είναι η κριτική που έφερε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας σε δύσκολη θέση. Είναι τα ίδια τα γεγονότα.
Όπως ήδη γράψαμε, οι νέοι διορισμοί στους Ημικρατικούς έχουν έντονο το αποτύπωμα στελεχών του ΔΗΚΟ, αλλά και προσώπων που θεωρούνται φίλοι ή υποστηρικτές του Νίκου Χριστοδουλίδη.
Αυτό δεν μπορεί πλέον να κρυφτεί πίσω από βαρύγδουπες αναφορές στην αξιοκρατία και στο Γνωμοδοτικό Συμβούλιο.
Βεβαίως, η πολιτική ή προσωπική σχέση με τον Πρόεδρο δεν καθιστά αυτομάτως κάποιον ακατάλληλο. Όταν όμως οι συμπτώσεις μαζεύονται, η κυβέρνηση οφείλει να εξηγήσει πειστικά γιατί αυτοί ήταν οι καταλληλότεροι και ποια αντικειμενικά κριτήρια το αποδεικνύουν.
Η θέση του Προεδρικού έγινε ακόμη δυσκολότερη μετά την εκ των υστέρων παραδοχή ότι, από τα 95 πρόσωπα που διορίστηκαν, τα 21 δεν είχαν καν υποβάλει αίτηση. Την ώρα που εκατοντάδες άλλοι πολίτες συγκέντρωναν πιστοποιητικά, ετοίμαζαν βιογραφικά και εμπιστεύονταν μια διαδικασία που παρουσιάστηκε ως το τέλος των κομματικών καταλόγων.
Αν κάποιοι μπορούσαν να μπουν από την πίσω πόρτα, γιατί οι υπόλοιποι έπρεπε να περιμένουν στην ουρά;
Αυτό είναι το ερώτημα που προκαλεί τις αντιδράσεις και μεγεθύνει την αίσθηση της κοροϊδίας. Όχι αν ο Πρόεδρος είχε τυπικά το δικαίωμα να επιλέξει πρόσωπα εκτός της διαδικασίας, αλλά αν με αυτές τις εξαιρέσεις ακύρωσε πολιτικά τον ίδιο τον θεσμό που δημιούργησε.
Απέναντι σε αυτή την κριτική, ο Νίκος Χριστοδουλίδης δεν απάντησε επί της ουσίας. Επέλεξε ξανά την επικοινωνιακή άμυνα, ανασύροντας το βολικό πολιτικό κατασκεύασμα του «ΔΗΣΑΚΕΛ».
Μπορεί να λειτουργεί ως σύνθημα για το ακροατήριο του Προέδρου. Δεν αποτελεί, όμως, απάντηση στο ποιοι διορίστηκαν, με ποια κριτήρια και γιατί κάποιοι είχαν προνομιακή μεταχείριση.
Ο Πρόεδρος έδειξε αλλεργία στην κριτική και εμφανή εκνευρισμό. Και όταν ένας Πρόεδρος απαντά σε συγκεκριμένες αποκαλύψεις με γενικές επιθέσεις κατά της αντιπολίτευσης, ενισχύει αντί να διαλύει τις υποψίες.
Ο εκνευρισμός είναι ανθρώπινος. Στην πολιτική, όμως, είναι κακός σύμβουλος.
Οι υπεκφυγές ακόμη χειρότερος.
Διαβάστε επίσης
