- Στελέχη κοντά στο Προεδρικό αναγνωρίζουν ότι ο ανασχηματισμός και οι διορισμοί δεν δημιούργησαν την επιδιωκόμενη δυναμική, αλλά άφησαν πολιτικό κόστος.
- Η ανάγκη διατήρησης του ΔΗΚΟ στη συμμαχία επανεκλογής περιόρισε, σύμφωνα με την εσωτερική ανάγνωση, τις επιλογές του Προέδρου.
- Η επίθεση σε ΑΚΕΛ και ΔΗΣΥ ερμηνεύεται πλέον ως οργανωμένη επιχείρηση damage control και όχι ως αυθόρμητος εκνευρισμός.
Του Άρη
Προβληματισμός για την εικόνα του Προέδρου από τους διορισμούς.
Στο Προεδρικό δεν το ομολογούν δημόσια. Το συζητούν, όμως, ιδιωτικά.
Στελέχη που βρίσκονται κοντά στο Προεδρικό και είναι σε θέση να γνωρίζουν παραδέχονται ότι τόσο ο ανασχηματισμός όσο και οι διορισμοί στους Ημικρατικούς άφησαν πληγές στην εικόνα του Νίκου Χριστοδουλίδη.
Το σίγουρο είναι ότι δεν δημιούργησαν τη δυναμική που επιδίωκε η κυβέρνηση. Αν ο στόχος ήταν μια ισχυρή επανεκκίνηση και μια καλύτερη αφετηρία στη διαδρομή προς τις προεδρικές εκλογές του 2028, το αποτέλεσμα κινήθηκε προς την αντίθετη κατεύθυνση.
Στο Προεδρικό αποδίδουν μεγάλο μέρος του προβλήματος στις απαιτήσεις του ΔΗΚΟ. Το κόμμα επέμεινε σε αυξημένη παρουσία στο κυβερνητικό σχήμα και σε σημαντικό μερίδιο στους διορισμούς των Ημικρατικών.
Η εκτίμηση ανθρώπων που γνωρίζουν τους σχεδιασμούς είναι ότι ο Πρόεδρος δεν είχε πολλά περιθώρια επιλογής. Χωρίς το ΔΗΚΟ δύσκολα μπορεί να οικοδομήσει μια αξιόπιστη υποψηφιότητα επανεκλογής.
Το δίλημμα ήταν σκληρό. Είτε θα ικανοποιούσε στελέχη του ΔΗΚΟ που διάκεινται θετικά στην επανεκλογή του είτε θα τα δυσαρεστούσε, με κίνδυνο να βρεθεί πολιτικά μετέωρος την επόμενη ημέρα.
Ο Νίκος Χριστοδουλίδης επέλεξε το πρώτο. Μόνο που η επιλογή είχε κόστος.
Γιατί, όπως γράψαμε ήδη, ούτε η επίσημη ηγεσία του ΔΗΚΟ είδε με θετικό μάτι όλους τους διορισμούς. Στην ηγεσία θεωρούν ότι αρκετές επιλογές δεν πέρασαν μέσα από τα συλλογικά όργανα του κόμματος, αλλά από απευθείας κανάλια επικοινωνίας συγκεκριμένων στελεχών με το Προεδρικό.
Με απλά λόγια, η ηγεσία του ΔΗΚΟ δεν βλέπει μόνο διορισμούς στελεχών της. Βλέπει και μια προσπάθεια δημιουργίας προσωπικών σχέσεων εξάρτησης ανάμεσα στον Πρόεδρο και μεμονωμένα πρόσωπα του κόμματος.
Έτσι, ο Πρόεδρος φαίνεται να πλήρωσε πολιτικό κόστος για να ικανοποιήσει το ΔΗΚΟ, χωρίς να καταφέρει να ικανοποιήσει ολόκληρο το ΔΗΚΟ.
Παράλληλα, αναγνωρίζεται ότι οι επιλογές προκάλεσαν αντιδράσεις και στους υπόλοιπους κυβερνητικούς εταίρους. Στελέχη της ΔΗΠΑ εξέφρασαν παράπονα, ενώ ακόμη εντονότερη δυσφορία καταγράφεται στην ΕΔΕΚ.
Η ΕΔΕΚ αισθάνεται ότι πρώτα παραμερίστηκε από το Υπουργικό Συμβούλιο και στη συνέχεια αγνοήθηκε στους Ημικρατικούς, όπως καταγράψαμε στο σχετικό παραπολιτικό για τη δυσαρέσκεια στο ιστορικό κόμμα.
Στο Προεδρικό, ωστόσο, ο μεγαλύτερος προβληματισμός δεν αφορά τα κόμματα. Αφορά την ευρύτερη κοινωνία.
Εκεί βρίσκεται η δεξαμενή των μη κομματικών ψηφοφόρων που στήριξαν τον Νίκο Χριστοδουλίδη και ενδέχεται να κρίνουν ξανά το αποτέλεσμα των προεδρικών εκλογών. Και εκεί είναι εξαιρετικά δύσκολο να πειστεί ο κόσμος ότι εφαρμόστηκε η αξιοκρατία που είχε υποσχεθεί ο Πρόεδρος.
Ιδιαίτερα όταν αποκαλύφθηκε ότι, από τα 95 πρόσωπα που διορίστηκαν, τα 21 δεν είχαν υποβάλει αίτηση στη διαδικασία του Γνωμοδοτικού Συμβουλίου.
Οι εκατοντάδες πολίτες που ετοίμασαν βιογραφικά και κατέθεσαν τα προσόντα τους δικαιολογημένα διερωτώνται γιατί κάποιοι άλλοι εισήλθαν στα Διοικητικά Συμβούλια από διαφορετική πόρτα.
Και εδώ ο Άρης οφείλει να διορθώσει τον Άρη.
Στο προηγούμενο σημείωμά μας ερμηνεύσαμε την έντονη αντίδραση του Προέδρου κατά του ΑΚΕΛ και του ΔΗΣΥ ως ένδειξη εκνευρισμού.
Οι νεότερες πληροφορίες δείχνουν μια διαφορετική εικόνα. Η επίθεση στα δύο μεγάλα κόμματα δεν ήταν ξέσπασμα. Ήταν καλοζυγισμένη επιχείρηση damage control.
Το Προεδρικό επιχείρησε να μετακινήσει τη συζήτηση από τα πρόσωπα που διορίστηκαν, τη διαδικασία που ακολουθήθηκε και τις απαιτήσεις του ΔΗΚΟ σε μια γνώριμη αντιπαράθεση με το «παλιό κομματικό σύστημα».
Υπό τις περιστάσεις, θεωρήθηκε η καλύτερη διαθέσιμη άμυνα για έναν Πρόεδρο που βρέθηκε εγκλωβισμένος στις ανάγκες της επανεκλογής του και στις απαιτήσεις του σημαντικότερου κυβερνητικού του εταίρου.
Η σιωπηρή παραδοχή, λοιπόν, δεν γίνεται με επίσημες ανακοινώσεις.
Γίνεται από το γεγονός ότι στο Προεδρικό δεν συζητούν πλέον τι κέρδισε ο Πρόεδρος από τον ανασχηματισμό και τους διορισμούς.
Συζητούν πώς θα περιορίσουν τη ζημιά.
Διαβάστε επίσης
